Rozmowa w karetce

Widziałem
jak po korytarzu
twych policzków
błąkały się łzy

byłem zły
bo sprowadziłem
ten deszcz na twojÄ…
duszÄ™

muszę być przy tobie
byś wiedziała
byś nie żałowała
że kochałaś

miałaś rację
byłem ślepy
zawadiacki kretyn
teraz bliski rozpaczy

znaczysz mi drogę życia
naklejasz uśmiech
leczysz duszÄ™
jesteÅ› podporÄ…

zabiorÄ… ciÄ™
musisz odpocząć
obudzić się
przeżyć

wierzyć że
twoja miłość nie będzie
już łkać

będę przy tobie trwać
tylko nie umieraj...

Boże! Jej życia nie zabieraj!

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 16.02.2009r.

kejti92 10 04 2009 (19:08:18)

Mimo tego co piszą moi poprzednicy wiersz jest niezwykły. Urzekłaś mnie szczególnie 'duszą' ostatnich wersów.

Ilveran 16 02 2009 (23:04:04)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Początek mnie po prostu urzekł. Trafione metafory. Ale później przeszkadza zła przerzutnia, lekki chaos, który przeczy początkowej prostocie. Ale na mocne 4 zasługujesz ;)

Dawied 16 02 2009 (20:55:44)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kilka bardzo fajnych metafor mnie zainteresowało. Udało Ci się przenieść emocje, ale do wielkiego dzieła brakuje jeszcze odrobiny świeżości. Zdarzają się zdania strasznie tendencyjne, a całość broni się od zwykłego wyznania tylko w kontekście tytułu. Dla mnie praca raczej przeciętna, ale dla zachęty cztery, pracuj dalej.

Ancilla 16 02 2009 (20:55:31)

Początek był urzekający, prosty, ale ujmujący swoją prostotą. Natomiast od połowy mały misz-masz. Chaotyczna końcówka, wybicie z rytmu i błędy składniowe. A zapowiadało się tak ciekawie. Sam pomysł i tytuł wiersza są oryginalne, tylko troszkę więcej pracy i serca trzeba było włożyć.