Rozmarzona

Użytkownik ocenił pracę na 5
Minimalizm to coś, co bardzo sobie cenię w poezji - wszak kiedy mamy mało słów, ciężej jest przekazać wiele treści. Nie mniej w przypadku wierszy miłosnych jest to o tyle proste, że wystarczy przekazać emocje, żeby stworzyć zarys sytuacji lirycznej. I zupełnie niepotrzebne są zbędne opisy przyrody, podmiotu, oraz jego myśli - wystarczy puścić wodze fantazji i pozostawić niektóre treści jako niedopowiedziane, a resztę stworzy sobie sam odbiorca. Jest to o tyle ciekawy sposób na poezję, że dajemy szerokie pole do popisu czytelnikom - niekoniecznie wejdzie on w zarys planowany przez autora wiersza, ale to tym lepiej - świadczy to o otwartości kompozycji i treści na dodatkowe odczucia i przemyślenia. W każdej chwili można coś dodać, a zaraz potem to zabrać. Nie trzeba mówić, że czarne jest czarne, a białe - białe, bo jest to na tyle oczywiste, że wystarczy wspomnieć o kolorach, a odbiorca sam na to wpadnie, etc. Podoba mi się prostota tej pracy, oraz szczególne zwrócenie uwagi na zakończenie, które niejako winno zamykać całość, ale jednak pozostawia jej otwartą furtkę na nowe doświadczenia.