Rozkład jazdy

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pierwsza strofa jest opisem budzącego się miasta, świetna personifikacja ławki, subtelna, rozleniwiona jak poranne wstawanie, oddaje nastrój. Wers pomiędzy pierwszą a drugą strofą jest płynnym przejściem do opisu mieszkańców. Kolejne dwie strofy rozpoczynasz trybem rozkazującym, lecz nie krzykliwym, a takim hm zwracającym uwagę, tak jakbyś kogoś oprowadzała, naprowadzała, żeby mógł dostrzec właśnie to, co ważne, żeby mógł spojrzeć Twoimi oczami. Zakończenie jest (choć może to wpływ dedykacji) takie "na przeprosiny", MY wrócimy, razem; jest proste i tą prostotą urzeka. Wiąże się też ściśle z tytułem, zresztą jak całość, wszystko takie poukładane, zaplanowane, do pewnego stopnia przewidywalne. Środki stylistyczne są wplecione w pracę z gracją, finezją, ot, naturalnie. Że o przedwojennym Kazimierzu nie wspomnę. Bardzo dobra, dopracowana praca. 5