Rozerwali

Na strzępy ciało rozerwali i skrawki papieru.
Powiesili na dębie głowę - na kręgosłupie.
Na ścięgnach mięso gnijące wywiesili ptakom,
a kości... kości zostawili ku przestrodze.

I tak z rozerwanych naczyń toczy się życie
na którym kwiatki barwne – różyczki – śmierdzą.
Oczy niebieskie jak dwa kamienie lśnią na łące
i bystro jak potok, wpatrujÄ… siÄ™ w nieme niebo.

Z jelit chcieli łańcuchy, ale ubrudzili się w treści.
Obmyci w rzece i bez plam na skórze, wrócili do chat
bez drzwi i okien.

Usta sine pragną szeptać i tańczą, tańczą krwawo
strumykiem w błocie jak żyły po skórze,
a wokół pada śnieg z zapisanych skrawków.

Bardzo chciałem dotrzymać wypowiedzianych obietnic.
Rozerwali serce na puste komory i przedsionki
i bez rąk i nóg zostawili duszę.

Ocena: 5.667
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 02.01.2010r.

amymone 06 01 2010 (17:09:34)

Użytkownik ocenił pracę na 5
"Z jelit chcieli łańcuchy, ale ubrudzili się w treści." ten wers podoba mi się bardzo. "chat bez drzwi i okien" zużyta metafora, ładna ale nadto popularna w poezji. naturalizm na plus!

KN19 03 01 2010 (18:07:47)

Użytkownik ocenił pracę na 6
W zupełności zgadzam się z Gringer w ocenie tego wiersza. Wielu ludzi i ja również w swoich wierszach nie stosuje interpunkcji, a u Ciebie jest ona zastosowana i to nietuzinkowo. Świetna forma, która uzupełnia a nie przytłacza treści. Brawo 6

Imbir 02 01 2010 (23:09:30)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Widać, że bawisz się słowem, że forma nie jest dla Ciebie ogranicznikiem, a jedynie uzupełnieniem do poezji. Świetny temat, świetna treść, a interpretacja powala odbiorcę na kolana. Nie wiem co mówić w takich sytuacjach, więc ograniczę się w komentarzu, kończąc go oceną - 6.

Ilveran 02 01 2010 (15:43:12)

Nie mogłam się zdecydować za jaki wiersz się wziąć. Przeczytałam je wszystkie i powiem Ci, że tyle Twojej poezji naraz zabija, pozytywnie oczywiście. Człowiek czuje się wtedy taki malutki i całkowicie bezbronny, poddając się Twoim słowom. Ten mnie szczególnie hm rozczłonkował, jak tak już jesteśmy w tym temacie. Przy pierwszym przeczytaniu byłam naprawdę oczarowana tym zimnym opisywaniem rozbierania człowieka na części. Próbowałam się dopatrzeć głębiej treści i powiem Ci, że wtedy spodobał mi się jeszcze bardziej, pozwala wniknąć, nie poprzestawać na powierzchowności. Pytanie do całości nasuwa pierwszy wers ostatniej strofy, wyjaśnia, a zarazem subtelnie miesza. No nieźle. Podoba mi się bardzo.