Rozdwojenie

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz mi się bardzo podoba. Jest to swoista teoria miłości, twój pogląd na nią, opisujesz ją na wiele sposobów. Określasz ją jako niepełnosprawnego bękarta – fajna metafora. W wierszu wszystkie słowa można zrozumieć tylko metaforycznie, ale można poszukać w nich tysiąca wydźwięków i niezliczoną ilość sensów”. Czy miłość aż tak cię zjechała i zawiodła, żeby wydać o niej taki niepochlebny osąd? Mam nadzieję, że to tylko wizja poetycka. Końcówka jest trochę zawikłana, ale kiedy wczytałam się dokładnie, zajarzyłam o co chodzi. W wierszu najbardziej podoba mi się szczerość; oko obserwatora, który opisuje bardzo trafnie zaistniałą sytuację. Miłości nie cenisz, miłością gardzisz. I ta postawa jest fajna. Nie piszesz tak jak bardzo wielu innych poetów – słodko, cukierkowo; pokazujesz pazura i to się ceni. Naprawdę, wiersz jest bdb. Będę wracać.