Rozczarowana

Schodami w górę pędzę do gwiazd,
potykam się o szarość codzienności,
rozbijam złe wspomnienia o krawężnik dni,
depczę niepoważne słowa, zmazuję gesty.

Uciekam...

A cóż to?
Dostrzegam zielonÄ… oazÄ™ nadziei,
przyspieszam kroku, gubiÄ™ niezdarnie oddech,
wbijam się w niezmierzoną przestrzeń,
poszukuję czyjegoś głosu, załamania ciszy.

RezygnujÄ™...

Wtem na mojej twarzy czujÄ™ lekki powiew,
słyszę szelest liści obudzonych ze snu,
Goreję żarliwie szczyptą ciekawości,
odwracam pośpieszne me rumiane lico.

PasujÄ™...

A jednak-

To tylko wiatr...

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 27.10.2010r.

Sofie 28 10 2010 (15:31:29)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Lubię takie wiersze, które malują w mojej głowie przeróżne obrazy i ten właśnie taki był. Szkoda, że tytuł jest taki, a nie bardziej tajemniczy, zmysłowy. Oddechy mi się już przejadły, ale to może dlatego, że sama w swojej poezji je często uwzględniam (;. Jakaś nadzieja, wiatr, mnóstwo metafor których właściwie w tym momencie mój przepracowany umysł nie ogarnia, aczkolwiek proste sedno drogi i wędrówki jest zrozumiałe. Szkoda, że postać tak oczywiście zmierza w górę. Można było ukazać to mniej banalnie. 4.