Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim: Ironiczna
Imię: Anna Łucja
O sobie: "Praca polegająca na dobieraniu słów jest podobna do samotności. Szukanie słów, które mają w sobie siłę. Są jasne. Zmierzające we właściwym kierunku..."

Napisanych prac:
- wiersze: 163
- artykuły: 1
- proza: 137

Średnia ocen: 4.3
Użytkownik uzyskał: 582 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Pręga" 01.12.2011
"A cisza ruga zwaśnione..." 15.05.2011
"Była feministką" 08.01.2011
"Oblana kwasem" 10.11.2010
"Zbyt gorący piach" 04.08.2010

Inne prace tego autora:
"Zbyt szybko sople na drodze..." 02.09.2010
"Dla polonistki czarnych..." 16.09.2011
"XIV. Pan Jezus złożony do..." 03.04.2010
"Szara, piątkowa pogarda" 08.10.2010
"Piaskowy mur" 27.11.2011

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Jestem głodna" - .moniaa. - 6
"Styks" - dusfluran - 6
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Nic się nie stało" - quovadis
"Jestem głodna" - .moniaa.
"Czyś nas stworzył?" - Dawied
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Arkanum" - Salem_de_Lincourt
"puzzle" - Wojtex81
"Niebiesko-żółta flaga" - pisarkownica
"Nadchodzi cisza" - Dawied
"Tylko jeden świt" - Szary sweter
"Medulla oblongata - core..." - quovadis

Różą jestem, Różą...

Zrodzonam na pochwałę cierpieniu,
mną żywił się wiatr,
serca ludzkie wysysały,
napawając goryczą bardziej.

Nic nie dano mi na własność,
wciąż musiałam skrywać pragnienie,
by nic nie zawdzięczać.

Tułana - po kątach!
podziwiana w szczątkach luster,
rozkwitła na własną pogardę.

Zagasła jestem w spojrzeniu znienawidzonego,
błogosławię niekochane,
kochanemu rękę podam...

Dedykacja: Róży Żabczyńskiej...

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 4
Data dodania: 06.01.2012r.

Salem_de_Lincourt 11 01 2012 (16:22:59)

łoooo, aż 3 opinie, no cóż wymaga tylko akceptacji ^^, szkoda tylko, że ocena taka niska :)

Szary sweter 11 01 2012 (16:17:02)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Witam.

Niestety muszę się zgodzić z Dawiedem, mnie również Twój wiersz nie porwał. Pierwsza strofa, pierwsze wersy zamiast liryzmem pachną mi trochę tandetą i wymuszonym dramatyzmem. Następnie niezbyt jasny przeskok ze "mnie" na "nią". To co zatrzymało w tym utworze quovadis mnie jednak nie zatrzymało, niestety. Stać Cię na więcej. ;)
Przeciętnie.

Pozdrawiam,
Szary sweter

quovadis 11 01 2012 (02:16:51)

Kompozycja jak i inwersje są zręczne, zarówno jak i przekaz utworu - który napomina o krótkotrwałości istnienia. Odbieram wrażenie - czytając - jak gdyby podmiot opisywał przekształcenie cierpień w walkę o własne jestestwo, używając ich jednako jako ścieżki postrzegania relatywnej prawdy, w której każde zranienie prowadzi nieomylnie do udręki umysłowej. Podmiot uświadamia, iż cechą wszelkiej percepcji (radosnej czy bolesnej) jest nabieranie mocy w doświadczeniach. Takie odczuwanie istnienia uczy rozróżniać i akceptować własne i cudze słabości - mądry utwór, zatrzymał mnie! :D

Dawied 10 01 2012 (20:57:26)

Przeczytałem i kurcze... Gdyby nie kompozycja i inwersje, to równie mogłaby to być proza. Są momenty lepsze, ale mnie to nie porwało. Nie rozumiem też zmiany osoby podmiotu lirycznego w 3 strofie. Cały czas było "ja" a nagle pojawia się "ona".

Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.

Strona Główna - Wiersze - Różą jestem, Różą...

Różą jestem, Różą...