Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim: remember_me_?
Imię: Kinga
Skąd: Nowy Sącz
O sobie: i'm not a girl, not yet a woman...

Napisanych prac:
- wiersze: 11
- proza: 1

Średnia ocen: 3.6
Użytkownik uzyskał: 48 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Boli mnie głowa" 31.05.2009
"Palcem po mapie" 03.12.2010
"Zaufam Ci" 21.03.2009
"Wojna" 14.03.2009
"Szczęśliwa z Tobą" 28.02.2009

Inne prace tego autora:
"Boli mnie głowa" 31.05.2009
"Koszmarny sen" 03.12.2010
"Rosa" 28.02.2009
"Pozostaniesz Ty" 21.03.2009
"Palcem po mapie" 03.12.2010

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Jestem głodna" - .moniaa. - 6
"Styks" - dusfluran - 6
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Nic się nie stało" - quovadis
"Jestem głodna" - .moniaa.
"Czyś nas stworzył?" - Dawied
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Arkanum" - Salem_de_Lincourt
"puzzle" - Wojtex81
"Niebiesko-żółta flaga" - pisarkownica
"Nadchodzi cisza" - Dawied
"Tylko jeden świt" - Szary sweter
"Medulla oblongata - core..." - quovadis

Rosa

Zobacz, rosa na trawie.
Spływa powoli ku ziemi.
Nie spieszy się, nie spowalnia.
Tak obojętna, powabna.
Cóż z tego, że powoli spływa?
Istnienie jej zakończy się
tak szybko jak się zaczyna.
Jest i nie ma...
Zobacz, rosa znów spływa..

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 3
Data dodania: 28.02.2009r.

Astralka 01 03 2009 (17:32:44)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Rosa symbolem życia i przemijania, tak? Mało mi tego wiersza. Czegoś mi w nim brakuje i styl taki średni. Natomiast rzeczywiście - całość tworzy naprawdę dobrą metaforę i jestem pod wrażeniem :)

aubrey 28 02 2009 (15:02:37)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Teraz mogę zrozumieć ten wiersz. Rosa jest symbolem życie i teraz widzę to bardzo wyraźnie. Dostrzegam inspirację starożytną filozofią, w której odpowiedzi na pytania, związane z życiem szukano w naturze. Rosa - metafora przemijania, krótkiego, nietrwałego momentu zaistnienia, który odrodzi się, ale już nie taki sam, za każdym razem inny, niepowtarzalny. Życie jest obojętne. Tak, to my sami je kreujemy i wtedy dopiero nabiera kolorów, możemy spojrzeć na nie przez pryzmat kolorów. Napisałaś tekst o dobrej treści, jednak budowa jest zwyczajna. Dam z czystym sumieniem cztery.

aubrey 28 02 2009 (13:13:40)

Odrzucam, ponieważ nie dodałaś go do dobrej kategorii. To nie jest wiersz o śmierci.

Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.