Romans pod siódemką

Banał.

Jak w każdym romansie:
była ona
i
był on.

Zdań było kilka zaledwie,

ale za to jakich nośnych,
górnolotnych.

Były i gesty grabieżne,

ona zagarniała go
on ingerował w nią.

Było i łzawe rozstanie,

wywołujące śmiech
na twarzy nie-przeciętnego widza.

Seans skończył się o jedenastej w nocy.
A oni,
spotkali się później tylko raz,
ale nie pamiętali o dawnym filmie,
czarno-białej kliszy, wyblakłej z ucieczką lat.
Wydaje mi się, ze woleli nie pamiętać,
chcąc nie chcąc wypadli już z ról.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 17.03.2010r.

Ancilla 18 03 2010 (21:40:36)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hmmm, kolejny Twój wiersz mam przyjemność komentować. Cóż widzę? Widzę mianowicie w nim sens, głęboki sens, którego autor nie dał na sam wierzch i bardzo dobrze. Nie ma górnolotnych określeń, słowa są wyważone, bezbłędne, podoba mi się sposób opisów, sposób stosowania środków stylistycznych i budowy wersów. Chwilami zawahanie i wybicie z rytmu, ale to da się wybaczyć. Cóż dodać? Ładnie, są małe braki.