Rodzino, wróć!

I znowu chowam głowę w piach, który wszyscy sypią sobie w oczy.
Ironio, gdy pragnę pokoju, stara waśń stale za mną kroczy.

I prędzej zatopię Hades łzami, niż usnę bez walki z moimi smutkami.

Zasypuję tą tragiczną historię jak najgłębiej mogę,
lecz to tylko tak, jakbym w jej bok znów wbił ostrogę.

Odeszło szczęście, stojąc tuż przy progu, bo usłyszało dźwięki wojennego rogu.

Nie drapię, nie płaczę, w sztuczny spokój będąc zawoalowany.
Minęła wiosna, lato, jesień... to drugie już smutne bałwany.

Åšcieram z policzka zaginionÄ…, pustÄ… Å‚zÄ™, co przypomina samotnÄ… na oceanie krÄ™.

Receptura na zgodÄ™ podarta, podeptana,
w słonej wodzie brodzę, już po szyję, nie kolana!

A potem będą dni, z ciszą jak nóż rozdzierającą serce,
które od roku buja, błądzi w poniewierce.

I tylko szloch będzie przeszywał tą zabójczą ciszę, i w tym szlochu, ciszy, do snu się ukołyszę...

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 07.10.2010r.

Sofie 10 10 2010 (09:40:40)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Witam Jaskra ;) Wiersz sam w sobie mi się podoba, aczkolwiek banalność rymów nieomal mnie zabiła i masz za to duży minus. Podmiot opowiada historię, zakopywania bólu, "lecz to tylko tak, jakbym w jej bok znów wbił ostrogę"- to bardzo mi się spodobało, wyobraziłam sobie to jako konia, którego próbuje się uspokoić, lecz w pośpiechu ściska się go jeszcze bardziej i koń wariuje, wpada w galop, a my w przerażenie. Starasz się to jak najbardziej zobrazować i ja to kupuję w całości, nie podoba mi się wprawdzie nastrój "mroczny", bo nie pokrywa się z moimi uczuciami. A szkoda. Przerzutnie też mogłyby być rozpisane lepiej (napisz do mnie, pokażę Ci o co chodzi). Na dzisiaj słabe 4.