Rodzinny cmentarz uczuć

czy to ona
ścieżką usłaną łzami
kroczy w mojÄ… stronÄ™
w zwiewnej sukience?

czy to jej
bezbronne, szklane oczy
wpatrzone w mÄ… duszÄ™
szukajÄ… mego rozgrzeszenia?

zatrzymała się
na skraju
swego lęku

wpatrzona
w pustÄ… twarz
srogiego ojca

wyciągam drżące ręce
chcÄ…c raz jeszcze
poczuć jej zapach

obejmujÄ™
jej pusty
brudny pomnik



straciłem wszystko co miałem
ja tylko za bardzo ją kochałem
a teraz czekam na swój pogrzeb

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 14.08.2009r.

Faun 14 08 2009 (18:19:58)

Użytkownik ocenił pracę na 4
troszkę końcówkę zepsułaś w tym wierszu, tzn, nie chodzi mi o to że jest zła, tylko o to że miedzy 4 a 5 strofę widać za duży przeskok w przekazie, nie wiem czy dobrze mnie zrozumiesz(może to tylko mój kaprys),po prostu ja ten wiersz podzieliłbym na dwie części i napisał dwa o tej samej tematyce,brakuje mi tutaj też puenty z pazurem. A po za tym, myślę że jest to udana próba napisania czegoś melancholijnego.Udana tzn...na 4

DonVendetta 14 08 2009 (18:10:39)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Wiersz, o ciekawej tematyce. Gdy go czytałem, to obrazy tejże sytuacji, gdzieś tam wędrowały w głowie. Czytało mi się go przyjemnie, a końcówka w bardzo fajny sposób domyka wszystko. Denerwuje mnie trochę to, że nie znalazłem w nim ciekawych metafor, które z pewnością upiększyły by ten tekst. Pozdrawiam DV