Requiem dla Ptaka

pamięci K. K. Baczyńskiego.

Byłem ptakiem - poetą, czy... poetą - ptakiem?
Nie pamiętam...
Wiem tylko, że umiałem latać
Ponad ziemią,
A wolność była mi rzecz święta
I chciałem piękno kochać i z pięknem się bratać.

Byłem ptakiem - poetą. Tańczyłem w błękicie,
Chłonąc
strzępy miłości, ludzkich trwóg i wzruszeń.
Lecz czas nadszedł...
I wybuchł! Błękit w huku dział spłonął
I krwawe pyły spętały me ciało i duszę.

I tak stałem się więźniem. Ciała lecz nie sumienia,
Choć kajdany
Z kul dzikich oplotły me szpony.
I mówili:
\"Któż zbawi? Bracia! Ileż czekamy?
Powstać czas! Własną dłonią ziścić sen szalony\"

I zerwaliśmy więzy. Jak śmierci zwiastuni
Wzlecieliśmy!
W me palce ktoś karabin włożył.
- \"Strzelaj!\"
To usłyszałem. Strzeliłem... po wszystkim...
Z niebios opadł ptak obcy... i więcej nie ożył.

A pode mną świat zamarł. Serce kłuło w piersi.
\"Wróg to?
...Jakże podobny do nas, których znałem...\"
- O co - pytam - walczymy?
O tę wolność butną?
Cóż więc u tamtych, wolnych okupione ciałem?\"

Pamiętam, że ja o tę ideałów czystość...
Ile już razy
Zabiłem? Nie potrafię zliczyć.
Piękno znikło
Zatrute, gdzieś w szale zarazy
I zostałem z rozpaczą sumienia... i z niczym.

Miałem wybór. Wszak mogłem się schronić przed światem.
Lecz jak żyć,
Gdy pozostał dom mój wśród pożogi?
Gdy się prawa
głosiło, jakże mi z nich drwić?
Jakże istnieć, gdy bracia wśród klęski i trwogi?

I przygniotły mnie gruzy. I stałem się miastem.
Bezimiennym,
Bezczułym, ale ciągle żywym.
Moje skrzydła
Złamane z betonów odrosły. Chociaż silne,
zbyt ciężkie do lotów prawdziwych...

I Śmierć czułem realną. Czułem, że się zbliża.
I huk
Straszny upoił, gdy ciało pękało.
Lot ostatni,
Lot dziki, prawdziwy, natchniony... Niczym Bóg...
Potem cisza... co moje, ze mną uleciało...

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 20.09.2010r.

Yumiko 23 09 2010 (12:42:47)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Twoją pracę czytam już drugi, trzeci dzień, nasty raz. I za każdym razem coraz bardziej się zachwycam. Stworzyłeś utwór niebywały, dla mnie dzieło. Wiersz rymowany, ale zachwyca mnie Twoja umiejętność posługiwania się rymami. Użyłeś ich jak przyprawy. W sam raz, dla smaczku, bez przesytu. Aż się chce przeżuwać i przeżuwać Twoją poezję. W czasie czytania, człowiek nie myśli o tym, że rymujesz, ale skupia się na treści i to bardzo dobrze. Nie odwracasz uwagi od sensu, ale tylko go uwydatniasz, upiększasz, pomagasz czytelnikowi przyjemnie odebrać Twoje zapisane słowa. Osobiście bardzo lubię zamaczanie wiersza w tematyce wojennej. Daje to świetne pole do popisu jeśli chodzi o przekazywanie emocji, wpływanie na wyobraźnie i tempo tętna odbiorcy. Świetnie. W jednym momencie przyśpieszasz, zaraz nagle zatrzymujesz, ja wstrzymuję oddech, a Ty spokojnie, płynnie przechodzisz dalej, a potem znowu to samo. Dzięki licznym zabiegom, poprzez które doprowadziłeś do takiego efektu, ciekawie się czyta, mimo długiej treści nie nudzę się. Jeśli chodzi o samą treść. Można sobie ją odnieść do jednostki, można do narodu, do całej ludzkości. Praktycznie w każdym z tych przypadków się sprawdza, znajduje swoje odzwierciedlenie. Ewidentnie widać w tym "ptaku, poecie" coś z Ikara. Tematyka często przemielona, ale przez Ciebie pięknie ponownie poruszona. Moja ulubiona strofa... pierwsza. Kwintesencja całości - jak dla mnie. Pięknie.