Rejsem ostatniego tchnienia

Użytkownik ocenił pracę na 6
Hej Aniu.
Kolejny bardzo relaksujący utwór w twoim wykonaniu. Piszesz jak dorosła, klasowa poetka. Jako dość pokaźnej wielkości cynik, jak najbardziej obiektywny czytelnik, czasem drań - nie mam się do czego przyczepić w zupełności. Ty pieścisz słowa, bawisz się nimi, każdy wiersz jest chyba twoim najlepszym, najsprawniejszym, najseksowniejszym kochankiem - o którego dbasz do granic. Może nie do końca trafiasz w moje - tylko moje - poetyckie gusta maksymalne swoją ogromną metaforycznością, wplataniem łacińskich, czy też historycznych nazw - jednak tak jak napomknąłem wyżej - jestem zupełnie obiektywny. Wiersz w oczach mnie, stawiającego się jako czytelnik "przeciętny" (wybacz słowo) jest piękny.
Świetny obraz, cała metafora chwytania dnia, wyrywania każdej wręcz sekundy, liryczne zobrazowanie memento mori jako podróż niebanalnym statkiem życia.
Porywająca świeżość, oryginalność, niebanalność twoich słów, metafor, opisów sytuacji
(Odpłynąć w ostatnią peregrynację,
zacisnąć ręce na sterze,
czując jak chłód drewna,
przenika do mięśni. -#1)
tylko proszą by wrzucić wiersz w zakładki i wracać do niego w każdej chwili zwątpienia. Świetne metafory, tempo, prowadzenie pracy. Widać, że jesteś bardzo oczytaną osobą, potrafisz grać na strunach wyobraźni czytelnika jak ci się żywnie podoba.
Na koniec pytanie - nie powinno być przypadkiem "nozdrza tańczą walca"?
Oprócz tego żadnych błędów nie dostrzegam, czysta przyjemność czytać twoje prace przy blasku październikowych świec.



Zoso