Refleksje pod wiatr

Dziękuję Zoso - dwudziestego trzeciego sierpnia - czyli dzisiaj - mam urodziny - dostałam od Ciebie miły prezent
Bardzo dziękuję

Użytkownik ocenił pracę na 5
Widzę, że dnia dwudziestego trzeciego zaczynam nam tutaj jesienna poezja napływać. Cieszy mnie to, bo lubię jesień, chociaż tak mi szkoda lata...bo nawet nie wiem kiedy mi przeciekło przez palce...
elafel...jakże ty czarujesz. Wiesz, bardzo się cieszę, że są na tej stronie jeszcze takie osoby jak twoja. Które prezentują nam dojrzałą, kobiecą, piękną, klasyczną poezję. W pierwszej strofie postawiłaś na bardzo subtelną zwiewność. Podmiot liryczny w osobie dojrzałej kobiety spacerującej po parku zaczynającym przybierać barwy jesiennego złota. Wplatasz zgubiony szalik, lekkie zagubienie, melancholię. Spokojne wersy w barwach zachodu słońca i lekkiej niewiedzy, kogo dokładnie się mijało. Bo chyba na tym właśnie polegają te spacery aż do ciemnego wieczora - na wyłączeniu się, przemyśleniu, odcięciu od świata. Magia, delikatne słowa, które czyta się z uśmiechem na ustach.
Druga strofa dotyka współczesności, "idzie nowe" - nie lubię tego zwrotu, wiesz? Dla mnie mogłoby nigdy nie nadejść na dobrą sprawę.
Jednak bohaterka nie przykłada do tego "nowego" większej wagi. Ma swojego Norwida, fajny akcent.
Głowa w metaforach, pogłaskane myśli i zbieranie przemilczeń. Te wersy są po prostu piękne, bezbłędne.
Zwiewny wiersz, bardzo pozytywny, świetna atmosfera całości. Poezja z duchem i pasją, z miłością, bardzo poprawiająca samopoczucie. Odrealniająca. Bardzo mi się podobało.
Salut!