Realistyczność

Użytkownik ocenił pracę na 5
Cześć.
No fenomenalnie Adasiowi odpowiedziałeś tym utworem, na prawdę - podobało mi się.
Wiesz, po tylu latach, przełomach i zmianach biegu historii - na pewno gdyby Mickiewicz spojrzał dziś na realny świat, gdyby ktoś zesłał go tutaj na "zwiady" - oj cholera, zdziwiłby się.

Najbardziej urzekła mnie cała idea twojego wiersza. Od samego tytułu do ostatniego wersu nawiązujesz do "Romantyczności" - tymczasem u ciebie widnieje "Realistyczność".
Na początku dialog przekształcony wizją przez oko przodka. Widać, że akcja dzieje się "ileś czasu po" akcji utworu A. Mickiewicza.

Cóż mogę napisać - na bardzo dobrym poziomie przekształciłeś pracę naszego wieszcza. Tutaj podmiot liryczny opisuje zwroty w stronę obłąkanego rodaka. Rodaka, który obłąkany jest o dziwo....prawdą właśnie. Jest w swoim świecie, który nie pasuje do realizmu. Dzisiejszy realizm pachnie fałszem, pieniędzmi, machlojkami, kłamstwem, zawiścią, zazdrością, nieporozumieniem, wyścigiem szczurów - bohater zaś chce ŻYĆ.
Chce - jak naucza go podmiot liryczny - patrzeć w serce i mieć dusze. Mieć ją ciągle, nie tracić jej.
Społeczeństwo, które kiedyś było nadzieją - dziś tapla się w wytworzonym przez siebie bagnie. Obłąkany bohater stara się ostatkiem sił trzymać w rękach zawiniętą różę glorii - oby jak najdłużej. (trochę zmieniłem moją interpretację jeśli chodzi o bieg utworu, ale tak mi się fajniej "patrzy")

Ciekawe środki stylistyczne jak choćby:

"Przemierzasz betonowe fale burzanu,
Stąpasz po błędach pobratymców."

czy też:

"To noc ciemna! to metropolia strachu!
Wkoło ciebie gawiedź na wezwanie głucha."

są bardzo ciekawym zestawieniem języka mickiewiczowskiego z realistycznym językiem "metropolii".
Bardzo ciekawie poprowadzony utwór, bezbłędnie napisany, forma dynamiczna, chwytliwa.
Nic dodać, nic ująć. Ode mnie piątka za karykaturalne spojrzenie na dzisiejszy świat - coraz mniej osób niestety posiada tę umiejętność.

Peace,
Zoso