Puszcza

wędrujemy
przez drogi
niewidziane i opuszczone
z niezwykłą gracją
pomimo braku wprawy

kot oddychający ciężko
z lekko zdziwionym ogonem
wędruje miękko
po kłębkach zielonej trawy

a ja jako obserwator
szpieg-zwiadowca
przewiduję każdy
jego koci ruch

kobieta smutnawa
pan z torbą problemów
dziewczyna uczÄ…ca
siÄ™ jazdy na rolkach

wszyscy ciekawi świata
a my? siedzimy
wymyślamy sobie
filozofiÄ™
do własnego lenistwa

czujÄ™ siÄ™ jak
w niebezpiecznej puszczy
tyle nowych rzeczy
dźwięków i zachowań
a ja w tym
taka nieprzewidziana

wbijam oczy w wozy
samochody bezpłciowe
pędzące coraz szybciej
ku lśniącej zagładzie

i wracam do domu
z uśmiechem i świadomością
bez pośpiechu delektując
się smakiem ołowiu

i na cóż my biedni
skoro nie odnajdziemy
piękna betonu
kostek tych brukowych

i na cóż my głupcy
tutaj jesteśmy
skoro ciekawość
jest nam totalnie obca

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 16.04.2009r.

aubrey 17 04 2009 (15:27:04)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz interesujący. Podejmujesz temat wędrówki, który jest często powielany, ale Tobie się udało wybrnąć z całości. Rażą mnie niektóre słowa(totalnie), które psują całą zjawiskowość wiersza. Motyw z kotem mnie urzekł, były momenty fantastyczne i momenty bardzo dobre. Całość na 5.