Pudititia

Użytkownik ocenił pracę na 6
O cholera, szczerze powiem, że urzekł mnie język zaprezentowany przez ciebie w wyżej zaprezentowanym wierszu.
Totku, strasznie kobieco, a jednocześnie wstydliwie, inaczej - skromnie napisałaś ten utwór. To piękne, że ubrałaś w słowa, tak piękne słowa - zwykłe zdawać by się mogło zbliżenie dwójki osób "ograniczone" do dotyku czoła, pocałunku, bliskości czystej, tej ziemi - która jest jeszcze nieznana. Wspaniale prowadziłaś czytelnika po wersach, ja osobiście czułem się jakbym czytał "Lolitę" - serio, miałem przed oczami opowiadającego Humberta.
Super, początek genialnie-animowany. Postać stoi w chabrach, kamera pokazuje różowe, dziewczęce, niewinne kostki - akcja przenosi się na włosy, targane wiatrem, długie, opadają na twarz. Wszystko w atmosferze wolności, swobody, wolności słowa i emocji.
Fragment o baśniach w subtelny, wręcz cichy sposób - urozmaica utwór, z ciała przechodzimy na opis duszy, myśli bohaterki.
Dalej wprowadzasz opis mężczyzny. Słuchającego dotykiem, opuszkami, dziką dłonią - która jednocześnie jest delikatna - wiedząca, czego pragnie i potrzebuje kobieta.
Bardzo liryczna, romantyczna końcówka utworu. Wyskrobanie kawałka ziemi nieznanej. Bardzo poetyckie, wolne, urzekająco-kobiece metafory w połączeniu z dynamiczną, chwytliwą, szybką - jednak stąpającą na palcach formą. To wszystko daje jesienny, bardzo skromny, subtelny wiersz o zbliżeniu, uczuciu, miłości, pożądaniu i delikatności jednocześnie. Bardzo mi się podobało!

peace,
Zoso