Psychoza

Użytkownik ocenił pracę na 5
W pierwszej strofie przedstawiasz podmiot liryczny jako osobę zamkniętą w nawiasie własnego zagubionego umysłu. Ta strofa powinna być zadedykowana każdej planecie(człowiekowi) na tej galaktyce(Ziemi). Każdy ma swój świat i czuje się w nim zagubiony a każde wyjście poza układ kończy się wpadnięciem w szpony paranoi. Ciekawie zestawiasz bohatera wiersza za pomocną słownej zabawy pojęciami interpunkcyjnymi. Źle podszedłeś do pierwszych dwóch wersów czwartej strofy. To nie na tym polega wg mnie zestawienie kontrastów, jak to opisałeś. Zakończenie jest świetne, oddycham nim i bez przerwy sobie je powtarzam. Ogólnie to wyszło ciekawie, przede wszystkim należy się plus za pomysł. Wiersz jest też o niebo lepszy poziomem od poprzedniego. Cóż, dzięki za dedykację, oczywiście podszedłem do wiersza w sposób obiektywny. z minusem...

Użytkownik ocenił pracę na 5
Brakuje mi mocniejszego zakończenia, jakie byłoby odpowiednie na tle całości, ale tak też jest dobrze. I przy drugim czytaniu spostrzegłam coś, co jeszcze bardziej działa na plus ostatnim wersom. Bo zaczynając, czuję lekkie wzburzenie, siłę, stanowczość. A z linijki na linijkę emocje jakby opadają. Jest nadal to zdecydowanie, ale już takie jakby wolniejsze. Podoba mi się to łagodne przechodzenie. Niby niezauważalne, a jednak. Moim zdaniem naprawdę bardzo dobrze opisujesz tego zagubionego człowieka. I to do tego z wyobraźnią. Środki stylistyczne są na poziomie, nieznudzone. A jeśli nawet używasz znanych schematów, to robisz to wytrawnie i nie mam uczucia przesytu zwyczajnością. Podoba mi się ten wiersz. I aż się uśmiechnęłam przeczytawszy go. Na piątkę.