Ps. wciąż obserwuję

Użytkownik ocenił pracę na 4
Bardzo w moim guście, minimalistyczne przekazanie myśli w sposób co prawda niedosłowny, ale bardzo jednoznaczny i nakreślający tok myślenia, którym winien poruszać się odbiorca. Podmiot liryczny mówi przede wszystkim o trudach życia codziennego, o trudach podejmowania wyborów, które z perspektywy osób postronnych mogą wydawać się być prostymi, ale dla podmiotu nawet te "najprostsze" sprawy sprawiają pewną trudność. Skutki niektórych decyzji mogą być bowiem nieodwracalne, poza tym, pozostaje również nierozstrzygnięta kwestia odwiecznego sporu umysłu i świadomości ze sferą uczuć, to taki swoisty wewnętrzny krzyk każdego człowieka, któremu większość ludzi, jak i podmiot liryczny w tym wypadku, nie pozwala wyjść na zewnątrz, tłumimy takie emocje w sobie i zmagamy się z nimi każdego dnia na nowo.
Ostatni wers, tj. "patrzę" wydaje mi się być spisany nieco na wyrost, jakby autor nie zupełnie wiedział jak tę liryczną kłótnię zakończyć. Nadaje on (wers) bowiem trochę pozytywnego wydźwięku, który stwarza opozycję do pozostałej (przeważającej) części wiersza, ale również melancholii, jednostajności. Daje podmiotowi lirycznemu nadzieję na lepsze jutro, obserwuje on przecież tok kolejnych zdarzeń, a zdarzenia te są nieprzewidywalne i mogą przenieść ze sobą różne skutki. Nie mamy więc całkiem pesymistycznego spojrzenia na świat - bo mimo tego, że podmiot każdego kolejnego dnia staje przed trudem życiowych wyborów, to żywi nadzieję i mocno wierzy w to, że w końcu nadejdzie taki czas, kiedy rozum zgodzi się z odczuciem serca, co nada życiu zupełną harmonię, choćby na chwilę.
Proste słownictwo i język, jak widać z poprzednich komentarzy, były małe problemy z ortografią, nie mniej i tak wiersz ma w sobie coś ujmującego.

nieee, kurcze pomyliłam.. ;\\

kłótnia powinna być

nie ;p

Nie powinno być przypadkiem "od wczoraj mam kłótnie z życiem"?