Przytulony do Pucharu

Przytulony do pucharu
uciec chcę od samotności.
Z pośród marzeń moich paru,
chociaż jedno niech zagości.

Tli się we mnie wciąż nadzieja
póki jeszcze dno zakryte.
Topiąc żale wciąż dolewam,
barw nabiera moje życie.

Z każdym haustem ja dojrzewam,
sił witalnych mi przybywa.
Los przestaje poniewierać,
jakaż błoga jest ta chwila.

Świat się kręci i raduje,
życie chłonąłbym garściami.
Już do tańca się szykuję
z chóralnymi wręcz śpiewami.

Już nie czuję samotności,
niepotrzebne mi marzenia,
bo mam puchar obfitości,
lecz on też do końca zmierza

Dno pomału swe odkrywa,
pragnę powstać i nie mogę.
Nie napełnię już go chyba,
sen zaprasza na podłogę.

Przytulony do pucharu,
śnię o życiu mym radosnym,
lecz gdy tylko wstanę rano,
jakże będę znów samotny...

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 20.08.2010r.

szalonydziadek 12 09 2010 (11:51:39)

Wielkie dzięki jazzu za ocenę(szczerze mówiąc nie spodziewałem sie az tak wysokiej), ale znasz mnie już chyba na tyle, żeby wiedzieć, że ja dla ocen nie piszę, tylko dla przyjemności czytania...pozdrawiam!

jazzu 22 08 2010 (20:00:29)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Już nie pierwszy raz piszę na temat Twojego wiersza, także jedyne co mnie boli, to w drugiej strofie, Twoje rymy tam nie są zbyt dokładne, ale ratuje je całość, gdyż jak na 8-zgłoskowiec jest ciekawy, bo puchar jako zwycięstwo ma tutaj gorzki smak samotności, a zarazem przytulić puchar, też znaczy przytulić się do butelki(kieliszka). W tym wierszu jestem jak najbardziej na tak, jednak by nie było, że jestem stronniczy, jako pierwszą ocenę ode mnie dostaniesz 5:)