Przytułek radości

W przytułku
dla samotnych dusz
wiodą do wrót raju
niebiańskie schody.

To kraina
latających płatków róż
osiadających z wdziękiem
na zmęczone czoła pensjonariuszy.

Tam anioł
mówi dobranoc.
Nieustannie zasypywany
listami próśb i podziękowań.

DzielÄ…cy mur
barierą z rzeczywistością.
Tam nie potrzeba powietrza,
bo za ciebie oddychajÄ… rajskie kwiaty.

Fasolowy ogród
ze strÄ…kami dla Boga,
wijÄ… siÄ™ nieustannie,
by zaczepić się chmur.

Tu, znaleźć można swe miejsce.
Tu, by wielbić życia cud.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 13.08.2009r.

Ilveran 15 08 2009 (18:29:10)

Użytkownik ocenił pracę na 3
A ode mnie małe trzy, bo ten wiersz moim zdaniem na sześć nie zasługuje. Ale może rozwinę swoją wypowiedź. Nie ma w nim czegoś... świerzego. Takiego rześkiego, co by mnie olśniło, opryskało kroplami oryginalności. Lubię, jak nawet zapiera mi dech w piersi pod wpływem piękna, jakie czytam, a tu wyszło słabo. Naprawdę bardzo słabo. Pomysł jakiś się przebił, jednak to za mało. Nie ująłeś mnie ujęciem treści, dla mnie za banalnie.

DonVendetta 14 08 2009 (22:12:12)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Gdy czytałem wiersz, od razu przypomniała mi się ballada Led Zeppelin "Stairway To Heaven". Czytałem i się rozmarzyłem. Rajski ogród, piękno przyrody, bezpieczeństwo i spokój bezgraniczny. A dodam, że utwór jest bardzo lekki i czyta się go z zaciekawieiem. Ode mnie 6, ponieważ nie wiem co więcej mógłbym powiedzieć na temat tego wiersza. Pozdrawiam DV