Przewrócone domino

Czytając ostatnie wiersze, dochodzę do wniosku, że autorzy tworzą teksty mało spójne; autonomiczne cząstki w obrębie jednej. U Ciebie niestety, po okresie suszy poetyckiej, także da się zauważyć pewne niedociągnięcie. Przede wszystkim między pierwszą a drugą strofoidą. Nawet semantycznie. Poza tym utwór bardzo symboliczny. Działa na mnie, na moją wrażliwość. Sypiący się tynk, biel ścian - a przecież to nie to. Coś głębszego, mniej powierzchownego, coś co daje pełny pogląd na podmiot. To "tylko pytam" zupełnie niepotrzebne". I bez tego czuć pewną bezradność, nawet podskórny bunt, przekorę. I prawdziwą wartość, płynność mają dwie ostatnie części. Perełki w poezji polskiej. Niezapomniane. A resztę w oparciu o zakończenie poprawiłabym z zachowaniem sensu. To tylko moje zdanie.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Miałam go skomentować wczoraj. Miałam, miałam… Jednak wybacz, ale nie potrafiłam. Musiałam się z nim przespać, musiałam go przeczytać przy filiżance kawy porannej.
Moja dawna nie-pani Ela wróciła do mnie we wspaniałym stylu. I uśmiecham się i czytam wiersz raz po raz. I chyba muszę Ci podziękować, za to, że odpoczywam przy Tobie. Kolejka zbiera się w panelu ogromna i aż ciężko na nią patrzeć, a tu siadłam do Twojego wiersza i wszystko inne znikło. Zostałaś tylko Ty i Twoja poezja. Cudowna poezja.
Wiesz co lubię? Że tymi słowami, które nam ofiarowujesz każdy może namalować sobie swój indywidualny obraz, choć oczywiście z tymi ramami które narzuciłaś. I to jest… kochane.
Poezja lekka, nie do większego roztrząsania, po prostu taka która jest i można się nią rozkoszować. I wielkie Ci dzięki za nią.
To chyba tyle ode mnie. Już dłużej nie mogę przetrzymywać tego wiersza, zawłaszczać go sobie. Tylko, tylko dla siebie. Niech ujrzą go inni.