Przepraszam

Kolejny raz
gubię spojrzenie w błękicie.
Czym jest błękit?
Głębią Twoich oczu.

A ty odkryty w cieniu modlitwy,
cichutko szepczesz cudownymi źrenicami,
by nie zabić w sobie ostatniej cząstki
mojej miłości.

Słowo za słowem.

Cicho stuka zegarek.

Popatrz, co chcę Ci pokazać
stłumionym obrazem,
który maluję w sercu.

Patrzysz, ale czy widzisz?

Mam na sobie czerwonÄ… sukienkÄ™,
oboje nie lubiliśmy czarnego

Ciii....

Dlaczego nic nie mówisz?

Leżysz tylko, a błękit twych oczu blaknie.
Z każdą chwilą matowieją twoje usta.
Składam na nich ostatni pocałunek,
Å‚zy cieknÄ… po moim policzku.

Przepraszam Kochanie.

Miałeś tylko trzy latka.
Tak bardzo chciałam żebyś był cicho....

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 08.07.2009r.

maszróm 03 08 2009 (12:29:35)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jak dla mnie jest tu jakiś sens. Aczkolwiek wiersz aż tak mnie nie powalił. Końcówka wyszła dobra, ale mogłaby być jeszcze lepsza. Styl pisania też nieco nie w moim typie. Ale 'całkiem nieźle'.

angelkas 14 07 2009 (21:20:47)

Użytkownik ocenił pracę na 6
jeejjjj ! fantastyczny . Takiego zakończenia się nie spodziewałam .. na prawde świetny ! Daje 6 ! :)

Zuzan. 09 07 2009 (12:12:34)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Boże! Zabiłaś mnie zakończeniem. Świetny wiersz... ode mnie 6

Imbir 09 07 2009 (11:17:41)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo podoba mi się klimat tej sprawy. Przypomina mi trochę historię, jak matka udusiła własne dziecko, gdy jej mąż pod wpływem alkoholu zagroził, że jeśli dziecko nie będzie cicho, to ich zabije. Przerażona matka tak mocno tuliła swoje dziecko, że w momencie, kiedy zabrakło mu tchu pomyślała, że zasnęło. Smutne, a jednak prawdziwe. Podoba mi się uczucie, jakie emanuje z Twojej pracy - pełna smutku, platoniczna miłość do osoby, która już nie żyje. Całkiem nieźle.