Przemijalność

Nadchodzący zmierzch spętał w kajdany moje myśli
rozrzucone po łące niefortunnych dokonań.
Wpatrywałam się w południe płonącymi
różami jak ogień ziejące,
wyobrażając sobie jak by to było
zaręczyć się ze słońcem.
I nim północ rozciągnie noc lepką, pełznąca pomału,
usiÄ…dÄ™ pod zielonÄ… arkadÄ… zachwytu.
Wiatr owieje mnie ciepłym milczeniem
i usta wywietrzy z freonów ironii.
Meteor sunie w ciszy i zostawia
bruzdę blasku, niczym jasna myśl o niespełnieniu.
Wiem, że sen jest marnością, bezkresne pragnienie i nadzieje,
wschód ukryje w przedświcie lękliwym.
O świcie noc zapłacze rosą i westchnie, nim minie,
a ja razem z nocÄ…...

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 12.07.2010r.

Imbir 13 07 2010 (23:45:33)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Bardzo poetycko, wzniośle, wręcz patetycznie, ale przez to, w moim odczuciu, zatracasz prawdziwą duszę treści. Wszystko zdaje się być obleczone sztucznością, niezdecydowaniem, przepychem - to tak, jakby mały, drewniany kościółek przystroić złotem - od samego wejścia czuć ciężar, w jaki się powoli człowiek wtapia. Podobnie jest u Ciebie, i choć jeśli ktoś postara się znieść ten ciężar, praca jest naprawdę piękna i ciekawa, to pierwsze wrażenie wciąż w człowieku pozostaje.