Przeironiczne sarkazmowanie

Użytkownik ocenił pracę na 3
wydaję mi się, że tekst sam siebie przerasta. jest niesmaczny. Kocham współczesną poezję, gdzie nie ma sentymentów, ale to mnie zbulwersowało, powinno dotknąc, ale nie w ten sposób

Użytkownik ocenił pracę na 6
Hmmm podoba mi się i to bardzo, mimo tego, że trzeba się postawić w sytuacji podmiotu lirycznego, który postawiony w niewygodnych sytuacjach wysłuchuję czarnego humoru odnośnie swojego życia. Pierwsza strofa już przedstawia typowe postępowanie człowieka, gdy się boi - dodaje sobie odwagi alkoholem. Promilowe oczy rozbawił marny żart o miłości, przedstawienie jej jako gry planszowej. Kolejna zwrotka i kolejne znęcanie się nad miłością, choć ta wyśmiewa się z pijaczyny wytykając mu zgon alkoholowy o 4 nad ranem. Pojawia się kanibalizm, żywienie się człowiekiem w przenośnym znaczeniu, żywienie się rozrywaniem na części poszczególnych sfer życiowych przez pasożyta. Bardzo ładna metafora. Ostatnie wersy ukazują ostrość nocy i magiczne zniknięcie - zmianę wymiaru, może odwrócenie ról, co może sugerować ostatni wers. Cóż rozpisałem się troszkę, co świadczy o mocy tego wiersza, jestem skłonny dać Ci 6 i tak zrobię. Gratuluję weny.