Przegląd zdarzeń

Użytkownik ocenił pracę na 5
Czytam. WidzÄ™. CzujÄ™.
Splątane emocje, które rozrywają podmiot liryczny - Ciebie? - na strzępy.
Rozpacz. Ból. Bezsilność.

Sytuacja rozwija się powoli. W tym jest tyle bólu, zagubienie podmiotu jest autentyczne - szuka siebie, szuka sensu życia, szuka licznych odpowiedzi.
'Ciągle za Tobą tęsknię wiesz?' - nieodwzajemniona miłość.

Co widzę? Cztery ściany - brudnobiałe, skąpane w mroku. Stosunkowo małe pomieszczenie, zupełnie puste. Naprzeciwko mnie drzwi, jedyne wyjście. Wejście zniknęło.
Robi się coraz bardziej duszno. Klęczę. Chcę wstać, uciekać... Nie mam dokąd. Krzyczę... Nikt mnie nie słyszy. Mam dwa wyjścia: zostać tu na zawsze, sam na sam ze wszystkimi ścigającymi mnie demonami, lub wyjść do świata. Wyjść i zgubić samą siebie na zawsze, zgubić się w aktorskiej pozie, która jest częścią dzisiejszego 'uspołeczniania się młodzieży'.
(tak sobie uwalniam myśli)

Podmiot także jest zagubiony - trochę w inny sposób, prawda? Próbuje na nowo odnaleźć Sens Życia. Pierwszy etap: oszukiwanie samego siebie. ('gdyby to była chociaż czerń rozpaczy ale nie pustka tylko' - mała anegdotka). O tym mówi pierwsza strofa. Dalej... Walka. Niema rozpacz.

Titanic natrafia na góry lodowe. Próbuje je ominąć...
Nie. Podmiot nie musi być Titanikiem. To może być jakiś inny statek, statek, na którego czeka happy end.
Tego mu życzę.

Były potknięcia, nie jest to idealne. Przypomina mi ukochane teksty piosenek, takie, które mogę czytać godzinami, wciąż analizować, wyryć w pamięci (wraz z linią melodyczną). Ale... Ale to jest napakowane uczuciami, prawdziwa bomba (w czyich rękach wybuchnie?).

Mogę postawić pięć. Czy to Twoja najlepsza praca? Pewnie nie. Czy to ważne? Na pewno nie.
Bo jest wolna. Cudowna.

PS. Przepraszam za ewentualne błędy stylistyczne.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witaj !
I to jest właśnie moja nagroda za cały dzisiejszy dzień!
Wspaniały wiersz! Dawno nie czytałam czegoś, co by mnie zachwyciło. Ale dosyć tego! ;)
Więc był jeden błąd, literówka, którą poprawiłam.
Wiersz opowiada o tęsknocie podmiotu lirycznego do swojej miłości. W piękny sposób opisujesz sytuację liryczną, która sama jest smutna. Miłości nie da się zapomnieć ot tak. Wspomnienia powracają, a gdy to robią jest jeszcze gorzej.
Świetnie wplotłeś w pracę powtórzone zdanie :
"Nie przeczytasz wierszy
Które Ci kiedyś napisałem"
Mówcie co chcecie, ale jak dla mnie wspaniale !!
Z czystym serduszkiem więc daję 6.
Pozdrawiam ;)