Przedostatnia córka słońca

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ten wiersz ze wszystkich nadesłanych chyba podobał mi się najbardziej. Jest tak ze względu na niezwykle udaną zabawę słowem, bo próbować może wielu, ale nie wszyscy robią to we właściwy sposób.

Przedstawiasz w nim prawdopodobnie osobę, która po prostu kocha chwilę, gdy jest ciepło i słonecznie, ale jednocześnie cieszy ją widok zimy w całej swojej glorii lodu i śniegu.
Pełno tutaj subtelnej słodyczy, bohaterka wiersza (nie chodzi mi o podmiot liryczny) zdaje się przyjmować wszystko z obojętnością, patrzy na świat, ale nie odczuwa tego, że czasem coś bez względu na swoje zewnętrzne piękno, jest wewnętrznie złe i "nie należy oceniać książki po okładce".
Wydaje mi się nawet, że ona czuje się tak, jakby była poza rzeczywistością, jakby cały ten świat jej po prostu nie dotyczył, jakby była niemym świadkiem dramatów jakie często odgrywają się w ludzkim życiu, takim, który nie może nic zrobić, ale jednocześnie nie przejmuje się własną bezradnością.

To była prawdziwa "Zimowa Impresja" :)