Przedmiłość jesienna

Użytkownik ocenił pracę na 6
Pośród ostatniego lasu smutku, który wyrastał z twoich wierszy - trafiam na jagodowy krzaczek erotyzmu. Zastanawiam się co mogę powiedzieć o twojej pracy, bo zdaje się ona być pewnego rodzaju podkreśleniem cholernie seksowną krechą twojego poetyckiego stylu i twojej twórczości "w ogóle". Przerzutnią w pierwszej strofie zdobyłaś mnie do końca tego utworu. To cholernie banalne "naturalnie" istnie zagrało w mojej głowie. Na jedno - "naturalnie" w sensie "oczywiście", "najprościej w świecie", "zwyczajnie" - z drugiej - nawiązanie do rumieńca, który zresztą też "wrzucony" w pracę pierwszorzędnie. Niesamowita płynność, polaryzacja, nawiązania pomiędzy strofami. Wiersz jest jedną wielką poetycko-erotyczną tańczącą na palcach jesieni całością. Jestem kupiony, podbity tym utworem.
Poranki szukających się rąk, ubiór w jesień, chłód wyostrzający kontury, ostatnia strofa zamykająca wszystko tak lekko, bez żadnych pytań, jakby jednym koniuszkiem wskazującego palca. Zamknięcie drzwi wiersza.
Zestawiłem pierwsze i ostatnie słowo, wyszło mi "do warg" - ten wiersz jest skierowany chyba właśnie do warg wyobraźni, które chcą całować go wers po wersie, fragment po fragmencie i sylaba po sylabie. Chapeau bas, Kingo, chapeau bas.



Zoso