Przebudzony

Użytkownik ocenił pracę na 3
Też nie lubię poranków, ale określenie "świt opluł mi twarz" wydaje mi się przesadzone. Za to zaskakuje czytelnika i szybko (co liczy się przy tej długości utworu) wprowadza w świat pomrukujących uczuć podmiotu. Ładnie ukazana duma, może nawet pyszność słońca w drugim wersie znów jest powodem "zamruczenia" umysłu. Dalej widzę zaś zdziwienie: "Budzisz mnie?! Już? Dlaczego?!". Po tym wersie wyraźnie zarysowane emocje i obrazy kończą się. Przekaz staje się mętny, marudny (chociaż zapewne to właśnie chciałeś osiągnąć), co w oóle do mnie nie trafia. Nie oddaje niż prócz zgorzknienia wywołanego codziennościa.
Mimo wszystko zakończenie wybija się z drugiej strofy, pozwalając czytelnikowi na refleksyjną kontynuację, gdzie podmiot porannymi zabiegami maskuje emocje widoczne w wierszu emocje. Nie napisałeś tego, a mimo to jest! Świetne!