Prośba

Skarby niebios złożę jej do stóp.
Nieprzetartymi przejdÄ™ szlakami,
by znaleźć je.
Wśród wysokich gór
PrzebiegnÄ™ dolinami
I rwącym popłynę potokiem,
aby jedynie móc ...
Ujrzeć ją znów.

Podaruję duszę pełną miłości;
Niewypowiedzianych jeszcze słów.
Dam wszystko to, co światu nie znane.
Tylko proszÄ™...
Pozwól się odnaleźć.

Urok jej
Zachodzącego słońca blask zawstydza,
Przelotne spojrzenie troskliwych oczu
Dodaje mi sił,
Rozkoszny uśmiech
Rozjaśnia we mnie smutek wszelki.
Tylko proszÄ™...
Pozwól się odnaleźć, a będę wielki.

Ocena: 3.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 08.11.2010r.

Eutrepe 11 11 2010 (22:30:49)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Według mnie nie tylko te super orginalne środki stylistyczne są fajne - zazwyczaj to turpistyczne grafomaństwo. Mam cichą nadzieję, że użyłeś tych środków świadomie - odzwierciedlają twoje uczucia.
Jdnak brakuje mi czegoś w tym wierszu - takiej lekkości,
oprócz tego nie mam nic do zarzutu :)

jazzu 11 11 2010 (19:20:46)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Wiersz jest strasznie nudny, pomimo swoich uczuć, środków stylistycznych i budowy, a dlaczego? Bo owe środku są tak popularne i przemielone przez wierszokletów, że uzyskanie jeszcze czegoś z nich graniczy z cudem. Ciekawa, pomimo nudy, jest ostatnia strofa, bo jej budowa jest różna od poprzednich strof, a różnią ją wcięcia w wersach, co daje możliwość oderwania wzroku od monotonności. Widzę, że jest to Twój pierwszy wiersz na portalu i jestem w stanie go zaakceptować w ramach ulgi.