Prawidłowość Wiktorii

Zwycięzca stoi przez chwilę sam
z ogromną mocą w nozdrzach.
Ot, już kończy się hymn,
zróbmy miejsce kolejnemu zwycięzcy.


Ten trzysta pięćdziesiąty trzeci
był normalnie jakimś ewenementem,
nawet się rzewnie wzruszył-
widać, że romantyk.


Przez krwioobieg zwycięzcy
biegnie właśnie złocista endorfina,
krzyk triumfu rozdziera
piersi przegranych.


Ta zaciśnięta pięść w górze
rozwściecza przegranych.
Celują w niego ciętymi
zębami i żyletkami.


Mimo wszystko
''WIKTORIA!”
pss.. zostało jeszcze pięć sekund-
miejsce dla następnego zwycięzcy!

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 16.07.2009r.

Dawied 16 07 2009 (13:53:18)

Użytkownik ocenił pracę na 4
był normalnie jakimś ewenementem, - ten kolokwialny nie co zwrot nie bardzo mi się podobał, taki nie pasujący do całości. Dwie pierwsze strofy troszkę gorsze. Widać, że się rozkręcałeś, że pomysł układał się w konkretną bardzo dobrą formę. Chwilami miało się wrażenie takiej niepotrzebnej dosłowności, prozy. Nie wiem skąd takie wrażenie, bo jako całość tak tego odebrać nie można. Ode mnie dziś czwóreczka z plusem.