Prawdopodobieństwo/drogą ciernistą

Użytkownik ocenił pracę na 3
Hmm nie rozumiem tu poprzednika ( nie będę nazywał nickami) ale jak można nie rozumieć ostatniego wersu? Wyraźnie opisuje to że i tak wszyscy umrzemy. O to tu chodzi - proste. Co do cytatu to mógłbyć w dedykacji nie na początku ale pomijam go i skupiam się teraz wyłącznie na wierszu. Nie jest on ani dobry ani zły. Zaliczam go do grupy tych " pośredniaków " co i tak jest dobrą grupą , gdyż znajdują się tam prace przeciętne czyli te , które jeszcze dziś można czytać. Pzdr.

Zoso - no może rzeczywiście nie powinienem cytować, może w tym zrobiłem błąd, nie uważam się za poetę bo daleko mi do tego, dla mnie pisanie po prostu jest jak hobby, dzięki za szczerą opinię bo taką sobie cenię, oraz za to że zechciałeś przeczytać i się wypowiedzieć. Oczywiście przemyślę twoje słowa. Pozdrawiam.

patryk00714 - witaj, powiem tak: staram się coś nowego wymyślić, własny styl, wiadomo że warsztat tworzy się przez całe życie, gdzie co wiersz udoskonala się własne chęci itp... a czy jest to oryginalne, niech ludzie ocenią, ja staram się pisać tak jak potrafię. Co do twojej interpretacji jest jak najbardziej na miejscu, czy jest bożym buntem trochę bym się nad tym wahał ale to twoje przemyślenia i jak najbardziej to szanuje. Wiesz czasem sobie mówię. Nie ważne co o tobie mówią, ważne że się interesują. Pozdrawiam.

subtelny demon: witaj, dziękuje za przeczytanie i za ocenienie mojej pracy, powiem tak nie uważam się za autorytet po prostu wymyśliłem coś własnego, myślałem że ktoś to inaczej odbierze, ale z jednej strony rozumiem jakby to powiedzieć nie(porozumienie). Pozdrawiam.

Zgadzam się z Krzysztofem w kwestii cytowania samego siebie, co wygląda, nie urażając w tym momencie Twojej osoby, trochę śmiesznie. Tak, jakbyś stawiał własne słowa za wzór, motto, a siebie za autorytet, gdy nawet nie uważasz się za poetę. Zbyt wydumane. W drugiej strofie rzeczywiście pobrzmiewa coś na kształt oksymoronu odnośnie całości (strofy), tworzysz zbyt grubą warstwę metafor jak na wiersz filozoficzny, którego głównym celem jest pobudzenie do refleksji, nie zaś skupienie się na odczuciach emocjonalnych. Trzecia strofa jest pod tym kątem zdecydowanie lepsza od poprzedniczki, jedynie nie przemawia do mnie grzech umierania - albo grzech pierworodny, albo inne słowo do pary z umieraniem, które nijak ima mi się z grzechem - jedynie w kwestii odebrania sobie życia, co jednak nie tyczy się ogółu.
Widzę, że wypada być mi arbitrem pomiędzy oceną mych dwu przedmówców. Uważam, że pracy należy się akceptacja. Pozwolisz, że powstrzymam się od szkolnego wymiaru oceniania, gdyż nie lubię wyciągać średnich.

Użytkownik ocenił pracę na 2
Robercie,
niezrozumienie. To słowo podkreśla jedną, wielką, grubą i przesyconą atramentem wirtualnym krechą moje odczucie po przeczytaniu twojej pracy.
Piszesz na profilu, że nie jesteś poetą - i zaczynam się wahać co do twojego stwierdzenia.
Skoro poetą nie jesteś, to po kiego cytujesz w wierszu swoje słowa? Rozumiem, że miało to być jakieś oderwanie od swoistej treści i tematyki danego utworu, jednak dla mnie to jakiś objaw samouwielbienia, aniżeli urozmaicenie wiersza.

Druga sprawa tytuł - mam sobie wybrać? Już lepiej gdybyś wybrał moim skromnym opcję numer dwa - "Drogą Ciernistą" - brzmi interesująco. Jednak opcja, którą wybrałeś tylko dezorientuje.

Do pracy:
Strofa numer jeden jak już zdążyłem zauważyć to..cytat z samego ciebie. Jednak nie mam pojęcia dlaczego taką opcję wybrałeś, bo te słowa nie zaskakują niczym szczególnym. Sam nie wiem czy czytelnik ma je odebrać jako atak na religię, na książkę, która odbiera ludziom wolność czynu/słowa/wyznania? Przez Biblię tracimy duszę? Biblia jako eksperyment? Wydaje mi się, że służy ona raczej duszy wzmacnianiu. Dostrzegam tutaj jakiś przesadzony oksymoron - nie podobało mi się.

Strofa numer dwa znów opowiada o duszach. Tym razem w zimne dni anioły przestały ich szukać. Sam nie wiem czego metaforą miały być zimne dni - czy jakichś gorszych czasów, czy po prostu zimy. Piszesz jak enigma, ciężko rozszyfrować twoje słowa, nie przemawiają do mnie. Są przesądzone jakimś jednocześnie smutkiem, a jednocześnie żalem do świata/religii/nawet życia. Nie lubię takiej twórczości.

Strofa numer trzy już totalnie nie do rozgryzienia. To znaczy - bez dwóch ostatnich wersów jest bardzo dobra. Jednak grzech umierania? Zepsuł mi cały obraz. Czymże on jest?
Pomiędzy piekłem i niebem tworzy fajny przedział, w którego środku jest Ziemia/życie/ludzki los. Ukrzyżowanie byłoby świetnym końcem tego wręcz odrzucającego życie wiersza.

Powiem tak: widzę w tobie potencjał, na pewno masz rozległą wyobraźnię i mnóstwo pomysłów na swoje wiersze. Jednak na przyszłość: wybieraj jeden tytuł, nie mieszaj aż tak bardzo, szukaj takiego złotego, poetyckiego punktu "G", który i autora zadowoli i ślinę pragnienia czytelnikowi zliże. Staraj się stosownie dobierać słowa. Unikać banału, mijać przegadanie i monotonność. O nudzie nie wspomnę, bo nie nudziłem się. Myślałem aż za bardzo co chciałeś przekazać...

I samego siebie w wierszach zacytujesz mi za parenaście lat kiedy będziesz światowej klasy poetą - nie teraz.
Zbyt dużo zamieszania, zbyt mało poezji. Popracuj, popraw ten utwór, albo wrzuć coś świeżego - lepsze. Tymczasem ocena.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hej!
Powiem tak: nie wiem, czy powinniśmy oceniać Twoje prace pod względem poznanych już wcześniej konceptów, bowiem wyraźnie próbujesz stworzyć swój własny styl. My zaś nie powinniśmy burzyć szansy powstania czegoś nowego, poprzez wystawianie na światło dzienne komentarzy typu: "ten cytat na początku jest zbędny" itp itd bla bla bla. Sądzę, że jesteśmy świadkami powstawania czegoś nowego - czegoś, co być może nie będzie przełomem w dziedzinie literatury, jednakże to Twój osobisty styl i należy mu się szacunek.
Treść.
Zaczynasz od własnego cytatu. Całkiem mądre zdanie. Ludzie, którzy traktowali biblię przedmiotowo utracili w niej dusze, by jej już nigdy nie odzyskać. Księgę tę należy traktować duchowo, należy się jej swoiste oddanie i szacunek. To nie zabawka.
Przyszłość należy do nas samych. Aniołowie tracą sens w odnajdywaniu zagubionych dusz, by je powtórnie nawrócić. Wszystko wydaję się być bożym buntem. Każdy z nas skończy za jeden grzesz. Zginie na własnym krzyżu.
Praca oryginalna, ale tylko dzięki pierwszej strofie. Poza tym nie do końca mnie urzekła, jednakże myślę, że na 4 zasługuje. Temat religii zawsze jest interesujący, bowiem dla każdego z nas to jedna wielka zagadka.