Pozwoliłam

W konfrontacji z wiedzą Fauna zwyczajnie nie miałam szans. :)

Rozgryzłeś mnie jako pierwszy

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pierwszy wers i od razu wprowadzasz kilka symbolicznych faktów. Ostatnia kałuża to zakończenie pewnej drogi, raczej smutnej wynikającej z deszczowego losu. Ową tezę starają się potwierdzić kolejne wersy aż do "gonitwy myśli", w których można odebrać próbę zobrazowania portretu psychologicznego podmiotu. Zawsze a jednak inaczej...ciekawa zabawa słowem w ostatnich wersach pierwszej strofy, mówiąca o pewnej paradoksalności, być może podmiot został zraniony nieodwzajemnionym uczuciem. I nie chodzi mi tylko o miłość, zapewne w poezji czytelnicy interpretacją jej szukają. Każdy człowiek wewnętrznie jej szuka. Filozofia jaką pragniesz przekazać zmusiła mnie w mojej interpretacji do stwierdzenia, że ludzie cały czas czegoś szukają na przekór, a w chwilach granicznych nadmiar zgromadzonego oczekiwania chłosta ich zmuszając, do świadomego łamania dłoni, które sięgają oczekiwanego. Leszek Kołakowski kiedyś powiedział, że życie jest porażką, ale w tej porażce można odnaleźć sens. Patrząc ogólnie na całość, to jest to kolejna praca, w której potwierdzasz, jak bardzo cenisz psychologiczne podejście do przedstawianych emocji. Szczegółowe dopieszczanie klimatu, akcentowane subtelnym symbolizmem, zakorzenionym w prostocie metafor to według mnie cecha charakterystyczna w Twojej twórczości. Gdybym miał się pokusić o ocenę podmiotu, którego rysujesz we wszystkich wierszach i który poprzez kreację w każdej kolejnej pracy ewoluuje w sposób egzystencjalny, to muszę powiedzieć, że jest osobą dojrzałą, której filozofia wyraźnie nabiera trwałego szkicu. Odnoszę wrażenie, jakby był osobą delikatną i niezwykle wrażliwą, której myśl przewodnia brzmi "nie łącz obcych dłoni stałym węzłem, skoro czas uwielbia się kończyć".

Dziękuję

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo nietypowa, oryginalna praca. Ogromnym atutem jest tutaj nakreślenie sytuacji lirycznej - niewiele słów, ale wykorzystane są takie zabiegi, które pobudzają wyobraźnię - a wszystko dzieje się w okół ulicy. Róg, ścieżka, potłuczone szkło, odgłos kroków - to wszystko sprawia, że prócz tego obrazu mamy do czynienia z ciekawą onomatopeją - ciekawą, bo niedosłowną, nawet ciężko mi przyznać, że było to zamysłem autora, aby ją stworzyć. Połączenie filozofii i poety, jednostajne przeplatanie się tych postaw sprawia, że na pierwszy rzut oka nie odnajdujemy w tym wierszu problemu sensu istnienia, zrozumienia świata, czy istoty człowieka. Nie, w Twoim wierszu nie ma zbędnej głębokości - przedzierasz się przez niedomówienia, wykorzystując przy tym mnogość metafor. Nie wiem czy nie pójdę zbyt daleko w swojej interpretacji, ale wydaje mi się, że poprzez zastosowanie ukrytej ironii, która jest niejako sposobem spojrzenia na świat przedstawiony, oraz która w sposób podświadomy oddziałuje na czytelniku, zbliżasz się w swojej poezji do Norwida, lub choćby do Czesława Miłosza. Żartobliwa lekkość, która jest sposobem podejścia do tragedii i odczuwania jej dwójnasób - to jest elementem łączącym ich poezję, z Twoim wierszem.