Pozlepiani

Tak ja...

Użytkownik ocenił pracę na 4
.

Podoba mi się Dawid, naprawdę. Po tych kilku przeczytanych przed chwilą pracach - niestrawnych przekąskach, cieszę się, że zostawiłam sobie Ciebie na pyszne, sycące danie główne. Jednak od razu muszę powiedzieć, że nie jestem do końca taka zauroczona, a przynajmniej nie byłam za pierwszym razem. Wiesz dlaczego? To chyba przez tą pierwszą część(?). Zacząłeś bardzo prosto, tak zwyczajnie na tle późniejszych wersów, można nawet rzec, że dziwnie chłodno owiało mnie banałem. A szczególnie kiedy pisałeś o strachu przed tymi nasionkami. A później... no później już byłam cała Twoja. Może z początku lekko już sceptycznie nastawiona, przez ten początek, ale przekonałeś mnie. Jest cały czas prosto, ale ujmująco. Mi się przynajmniej spodobało. Czuję melancholię, smutek spowodowany wspomnieniami, żal. Naprawdę to poczułam i... zobaczyłam tego człowieka Tego smutnego, nostalgicznego człowieka. Ciebie...?