Pożegnanie

Bądź zdrów kochana, ach Aleksandro czysta!
Kwiatem winorośli otrzyj łzy stęsknienia,
Zmysły zatopione w locie uwielbienia,
Wiodą nasze dusze tam, gdzie noc wciąż mglista,

Bądź zdrów kochana, ach Jutrzenko złocista!
Nim odejdziesz błagam, utul w chwili mgnienia,
Przypomnij te lata, te wszystkie marzenia,
W których królowała nadzieja kwiecista,

Czekaj! – nie odchodź! – trwajmy wspólnymi siły,
Zaś złączmy w wspólnocie sylaby przyszłości,
Wróciwszy do Ciebie za górskiej mogiły!

Aleksandro - rozjaśnimy zło ciemności,
Niegdyś to wspomnienia historię rzeźbiły,
Przenigdy nie czując silniejszej miłości!

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 16.02.2010r.

Jimmy Kane 18 02 2010 (14:13:02)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pomijając moje osobiste podejście do tego utworu - szczerze mi się podobał. Lekki, miły w odbiorze, poruszający. Jak Dawid wcześniej napisał wszelkie środki są zawarte - co jest ostatnio coraz rzadziej spotykane. Dzięki odpowiednio dobranej budowie mogę bez problemu wczuć się w sytuację podmiotu lirycznego, poznając te same uczucia - ten przejmujący smutek pożegnania. Zakończenie jak dla mnie idealne, nie przesadzone i nie za słabe. Cud miód. :]

jazzu 17 02 2010 (22:32:48)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ładny dwunastozgłoskowiec, forma sonetu i zachowanie rytmu, z wykorzystaniem wszelkich środków stylistycznych. Wykrzyknienia, apostrofy, metafory, epitety, porównania. Końcówka mogłaby mieć trochę bardziej dramatyczny wygłos, ale wszystko ułożyło się w ciekawy sonet. Warto było go przeczytać, nic nie straciłem. I myślę, że na 5 z zasługuje.