Poza czasem

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz piękny, wzruszający i głęboki. Widać, że włożyłaś w niego dużo pracy. Szczególnie podoba mi się strofa: "jestem gdy mnie nie ma / gdy mnie nie ma - jestem" - uwielbiam, gdy ktoś tak umiejętnie bawi się słowami. Można by Cię swobodnie porównać do maga - czarujesz słowami. Prostota utworu ujmuje, jestem pewna, że przeciętny czytelnik nie tylko go zrozumie, ale się nim zachwyci. Co tu dalej pisać, jest świetnie. Z plusem ;)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Postanowiłam zabrać się za wiersz, leży sobie 3 dni, to co tam:) Na początku w ramach 'Justyna się czepia' - nie zgodzę się z klimatem, neutralny? niet. Smutek, bezradność, próba przeniknięcia i staranie się o namacalność przesiąka wiersz tak intensywnie, że ja to czuję. Krótkie, eliptyczne strofoidy, urywane, skrótowe zdania oddają sytuację podmiotu lirycznego. Na początku myślałam, że ta forma jest irytująca, ale wczytałam się i stwierdzam, że czuć świadomość i adekwatność kompozycyjną i merytoryczną. Podmiot liryczny czuje się za tytułowym poza-czasem. Nie potrafi być osobą, którą była, jej tożsamość stała się nieznośna. Żyje wspomnieniami, chwilami zaprzeszłymi z ukochaną osobą. A teraz? Zrezygnowana i zmęczona nie umie uchwycić przemijającego czasu, odnaleźć się w nim. "jestem gdy mnie nie ma/gdy mnie nie ma - jestem" - w tym paradoksalnym fragmencie zawiera się cała istota utworu. Nieopisane uczucia bezradności i zagubienia. Brak sensu w zuchwały czas spowodowany brakiem ukochanej osoby. W przedostatniej strofce przeszkadza mi powtórzone słowo 'chwila', proponuje jakiś synonim. W sposób pewny utrzymujesz klimat do końca. Zakończenie dezorientuje, intryguje. Kim są owi 'Oni'? Hmm...czy to osoby ważne dla podmiotu, ale zmarłe? Czyli On też umarł,a przynajmniej opuścił Ją? A może to wszystkie ważne osoby, które Ją opuściły...? Bardzo zręcznie napisany wiersz, błyskotliwie i dojrzale. Choć wciąż przepływa przez Twoją poezję smutek i nieosiągalność, to ona coraz bardziej wciąga odbiorcę, który asymiluje Twoje uczucia.