Powroty

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zaznaczyłaś, że jest to wiersz smutny, jednak w moim odczuciu ma w sobie iskierki nadziei, ba! pewności, że będzie dobrze, a jeśli nawet nie, zawsze przecież się próbowało. Bo właśnie takie są tytułowe powroty, czasem ciężkie, ale zawsze dające wiarę w nowe, lepsze jutro. Podmiot liryczny w pierwszej strofie opowiada o sobie, a raczej wylicza swoje wydumane wady ('i bałaganię w każdym kącie wyobraźni' - genialne ;). Drugi wers drugiej strofy jest jak dla mnie przedobrzoną metaforą, nie trafiają do mnie te ogrody, ale jeśli chodzi o całość, piszesz w niej (strofie) o tym, jak ukochany po raz kolejny próbuje rozgryźć swoje kochanie, które jest dla niego wszystkim (ostatnie dwa wersy tej strofy to kolejny brylancik tej pracy). Trzecia strofa traktuje o wcześniej już wspomnianej kłótni, na co wskazywałaby 'burza' oraz w kolejnej strofie 'powroty'. Metafora z wodą ze stawów i stekiem jest bądź co bądź ciekawym zabiegiem, ale jakoś nie potrafię się w nią wczuć, to jeśli chodzi o moje odczucia. Co innego jeśli chodzi o ostatnią, jest wisienką na tym wierszowanym torcie, perfekcyjnie oddaje cały sens wielkiej sztuki Powrotów. Jestem pełna podziwu dla tego, jak potrafisz bawić się słowem, stwarzać, czasem bardzo irracjonalne, a jednak jakże sugestywne, obrazy. Za uczucia i przekaz i te metafory przeurocze najbardziej - 5, mocna.