Powrót do zapomnienia

Nie wierzę błękitowi twych oczu, jak nie można wierzyć w niebo
codziennie wracam z własnego pogrzebu, obleczony srebrną księżyca szatą.
Staję na ukos ulicom, na ukos tykaniu zegara – chcę zatrzymać czas
dotknięciem ust – ach umieram!
Powiernik zwierzeń – noc ciemna szeptu serca nie słucha...
tak to jest wracać z własnego pogrzebu
pożoga wciąż trawi duszę skonaną.
Afrodyto, ulecz moje żądze kochania, nakarm
owocem zakazanym swych ust, napój wodą z potoku życia twych włosów.

Bogini nie przyszła – umarłem w spokoju sumienia
Już pozostanę na cmentarzu marzeń nie- wyśnionych.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 07.05.2010r.

jazzu 11 05 2010 (16:59:50)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Tekst można by było bardziej rozstrzelić, bo widać że miałaś zamysł, tylko kompozycja jest nie-najlepsza. Gdyż czytanie tak długich wersów trochę negatywnie wpływa na odbiorcę, szczególnie jak popada w prozę poetycką. Niekiedy stosujesz niepotrzebnie przerzutnie (patrz przedostatni wers). Bo tekst masz ciekawy, dość płynny - wszystko byłoby cudownie, gdyby to co wyżej napisałem. Także jeżeli chcesz odezwij się na gg do mnie (2797205) a jakoś Ci pomogę lepiej to rozplanować, jeśli chcesz oczywiście. Na razie 4:)