Powołanie

To nie prawda, że mam dwa serca lub żadnego,
To tylko jest prawdą, że postradałem zmysły dla tego Jednego,
Które kiedyś najciszej biło za mną z oddali,
A teraz jest we mnie i całego mnie pali.

Mówią mi, że Miłość różnie jawi Swe Imię i Oblicze,
Jednak ja, że wszystkie okażą się Nim, na to liczę,
Bo każda inna wizja mej Miłości wróży rozstanie,
Tak, kocham i to jest moje powołanie.

Jeśli by to komuś wyjaśnić spróbować,
To pomyśl o pocałunku, którego ktoś z Twego serca nie będzie zdejmować
Aż ból i słodycz pomieszają się w Tobie,
A ty będziesz już na tyle silny by to znieść, bo odnajdziesz ich zwieńczenie w Jego Osobie.

I wszystko to głęboko między Wami,
W sercu błogosławione to, co nie widziało, a rozkochało się Słowami,
Dusza oblubiona, jak Anielskie orszaki z Nieboskłonem
I jeszcze więcej, co na pewno nie skończy się zgonem.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 25.10.2008r.

Wrzos 25 10 2008 (12:23:26)

Piękne zwroty i porównania. Prędzej już życzyłam szczęścia.