Pseudonim: withoutanypoetry
Imię: Konrad
Napisanych prac:
- nowości: 1
- wiersze: 13
- proza: 7

Średnia ocen: 4.5
Użytkownik uzyskał: 104 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Creatio exitiabilis" 21.12.2014
"Na poczekalni" 01.06.2015
"Nie idź do klasztoru" 08.04.2014
"A może diabeł nie..." 01.04.2014
"Idealizm" 29.03.2014

Inne prace tego autora:
"Idealizm" 29.03.2014
"Przeklęty" 23.05.2015
"Umrzemy razem" 25.04.2014
"Kobieta zmienną jest" 30.04.2014
"Postęp, postęp, postęp" 06.04.2014


Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Formalina" - Jodla
"O pięknie" - alexgregor
"(S)trup" - Dagmara Delijewska
"Opaska na oczy" - A.J Lunaitte
"Obecność" - A.J Lunaitte
"Teoria poezji" - czerwiec
"Cichym śledziłam Go lotem..." - Bramini
"Głosy" - WildBeast
"Wewnętrzność" - szon
"Twarze" - klasyk

Postęp, postęp, postęp

odkryłem piąty i dwunasty izotop węgla stworzyłem perpetuum mobile od dawna widać wszystko a jednak nie ma po co żyć gonimy cywilizacje nieistniejących kosmitów zadeptujemy w drodze każdego wątpiącego bezrefleksyjnie odstawiamy uczucia do lamusa płacz powoduje zwarcia już nie jesteśmy ludźmi



Płeć: mężczyzna
Ocena: 4.6
Liczba komentarzy: 6    
Data dodania: 06.04.2014r.

1     

Jodła Użytkownik wpmt 11 04 2014 (15:49:00)

Użytkownik ocenił pracę na 3

Uwielbiam nowatorskie i celne spojrzenie na problemy i zagadki życia. Starłam się w ułamkach czytania dobierać czujniki i zapowiedzi owych, ale nijak nic poza słowami pełnymi iksów z minusem tu napotkałam...

Stanu rzeczy (czytaj: istoty Bytu). który, jako taki nie może tracić mocy obowiązującej - a takiej ani rusz tu nie ma - ale moją ocenę naprawdę jako glejt po świecie liryki autor postrzegać naturalnie nie musi. Oj, piętnując postęp wypadałoby wyjść poza banał - pisanie wprost o postępie i znieczulicy jest już tak zajechane, że... banalne.


Słaby tekst, wiele słów, kilka obrazów i wszystkie już jakieś nieświeże. Ode mnie zaledwie - 3.

Amy Sol Redaktor 10 04 2014 (18:31:02)

Użytkownik ocenił pracę na 6

No dobrze, a więc wystawię komentarz. Tylko że totalnie nie wiem, co mam powiedzieć. Gdy tylko przeczytałam pierwszy wers, już byłam święcie przekonana, że będzie to majstersztyk; i wcale nie piszę tak po to, by Ci słodzić. Tak trafnie podsumowałeś wszystko to, co siedzi we mnie od jakiegoś czasu, że... nie mogę w to uwierzyć (aczkolwiek cieszę się, że ktoś jeszcze myśli podobnie jak ja ;D). Jestem szczerze zauroczona Twoim tekstem i jedyne, co minimalnie mi nie pasuje, to tytuł. Niby jest dopasowany, a jednak nie tak dobitny jak sam utwór (choć w sumie, gdyby spojrzeć na to z innej strony, może tak jest właśnie lepiej). Język dosłownie mi się plącze i naprawdę nie potrafię Ci podziękować za Twój utwór tak, jak chciałabym to zrobić w tym momencie. Nie pozostaje mi nic więcej, jak wystawienie szóstki i krótkie: "dziękuję". Pozdrawiam i proszę o więcej takich prac :D
sufrażystka
PS: Twój wiersz oczywiście jest już w "Ulubionych" :)

villemo Redaktor 10 04 2014 (08:21:44)

Użytkownik ocenił pracę na 5

Bardzo sobie cenię prostotę. Bo, wbrew pozorom, prosty, a jednocześnie zostający w pamięci wiersz, napisać jest bardzo trudno.
Piszesz, że przestaliśmy być ludźmi. "Bycie człowiekiem" - co to tak naprawdę oznacza? I czy naprawdę straciliśmy tę naszą ludzkość gdzieś na drodze ewolucji, wraz z każdym nowym odkryciem stając się bardziej bezduszni? A może wciąż jesteśmy tacy sami, na tyle jednak świadomi siebie, by móc w miarę obiektywnie nazwać wszystkie nasze wady? Wiesz, nie do końca jestem zwolenniczką teorii "już nie jesteśmy ludźmi". Jesteśmy dokładnie takimi samymi istotami, jak byliśmy kiedyś. Postęp dał nam po prostu i większą możliwość wyboru, a i oznacza, że mamy więcej czasu. To trochę tak jak wojna - tak sobie myślę. Wybucha i budzą się w nas potwory. Budzą się, bo zawsze gdzieś były, uśpione. Kiedy wojna się skończy, usną na nowo, bo już ich nie będziemy potrzebować. Nevermind.
Lubię pracę, z którymi można polemizować. A skupiając się już tak stricte nad Twoim wierszem - jedyne zastrzeżenia budzi pointa. Tzn jest trafna, stanowi dobre podsumowanie, ale to "nie jesteśmy już ludźmi" brzmi wręcz zbyt banalnie, jest zbyt trywialne. Pomyślałabym o jakiejś małej zmianie tak, by - być może - robiła nieco większe wrażenie, coś w stylu "zapomnieliśmy być ludźmi", "człowiek w nas umarł"? No, coś w ten deseń. Ale to tylko sugestia. Ode mnie również 5
Pozdrawiam

Ilveran Redaktor 10 04 2014 (05:32:27)

Użytkownik ocenił pracę na 5

od dawna widać wszystko
a jednak nie ma po co żyć


płacz powoduje zwarcia

już nie jesteśmy ludźmi


Te dwa fragmenty zatrzymują jakoś na dłużej. Co jest bardzo ciekawe, patrząc na ogól wiersza, widać nie dla wszystkich taki ujmujący. Bo Twój wiersz ujmuje - przede wszystkim swoją bezpośredniością i gorzkością. Ta gorzkość aż się przelewa. Co jeszcze zwraca uwagę, to obojętność podmiotu, bo mimo, że może i mu zależy, to jednak wydźwięk wiersza jest, jak notka. Postawiony fakt. To naprawdę godne podziwu, że w tych kilku wersach zawarłeś tak dużo prawdy, że wiersz jest prosty, ale jednak przykuwa uwagę, trafia zarówno do umysłu, jak i serca. Ten "lamus" może trochę mną zachwiał, jednak ostatecznie wiersz na poziomie i robi odpowiednie wrażenie. Ode mnie 5 i zapamiętanie.

Miłego dnia!

Pegarańcza Użytkownik wpmt 06 04 2014 (16:01:20)

Użytkownik ocenił pracę na 4

Z wielką przykrością stwierdzam, że gdy przeczytałem ten wiersz po zobaczeniu tak obiecującego tytułu, rozczarowałem się. Język jest ładny. Podoba mi się struktura, bardzo sprytne ułożenie ilości wersów. Puenta, do której w ten sposób dochodzimy jest naprawdę trafna.
Ale jest jeden element, który prawie że zabija to wszystko. Odbiera wierszowi tak z jedną trzecią jego uroku i wartości (moim zdaniem).
Dosłowność. Zdecydowanie przedawkowana dosłowność.
Przynajmniej w moim odbiorze tak to wygląda.

Dałbym 3+, ale się nie da. Więc nie dam 3+.

aubrey Użytkownik wpmt 08 04 2014 (19:29:00)
Podobny zabieg w swoich książkach czyni Houellebecq, a nadal to, co tworzy, jest ponadprzeciętne. Jedyne.

Dosłownie, zgodzę się. Ale nadal przejmująco, zatrzymująco. W-nas-wątpiąco.

Może nie powinienem tego tutaj pisać... kiedy przeczytałem ten wiersz, na usta przyszło mi najpierw "ja pie*dolę"; pojawił się dreszcz. Dopiero później pojawiły się inne słowa.


Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.

Znak Fabryka Słów Media Rodzina Iskry Purpose Akcent Jaguar W.A.B. Telbit Radwan Piąty Peron WSQN Replika E-tekst Piórem Feniksa Edupedia Audiobook Złote myśli

Statystyki: Wiersze: 9701 | Proza: 2330 | Publicystyka: 721 | Komentarze: 68314 | Użytkownicy: 12452
Online(53): 53 gości i 0 zarejestrowanych: