Post

Użytkownik ocenił pracę na 6
Też sporo razy oko nad poczekalnią zawiesiłem, ale być może chciałem zobaczyć komu chce się ruszyć leżące, wakacyjne paluchy. Z drugiej strony może nie zostawiłem słowa przez omijanie, tym bardziej nie przez wyzwanie jakie stawia wiersz - wydaje mi się, że zastój w poczekalni jest spowodowany przez zwyczajne lenistwo. To lenistwo jednak umacniane jest pokaźnym, inteligentnym, oryginalnym, kontrowersyjnym i bardzo dobrym utworem Dawida.

Powiem całkowicie szczerze w ramach początku komentarza, że czytałem twoją pracę wczoraj koło drugiej w nocy i wybacz wulgara, ale cytat z samego siebie:
"no kurwa, zajebiste! <uśmiech>"
Wiesz, nie mówię tego żeby spowodować śmiech, czy lekką humorystyczną dygresję. Po prostu na ogół gdy oceniam prace jestem "niemy", walę komentarz, ewentualnie wybiorę ocenę i lecę dalej, innymi słowy - ciężko mnie zaskoczyć i skłonić do przemyśleń nad daną pracą. Tutaj jednak zostałem niezmiernie zaskoczony.

Zapewne każdy może odebrać twój utwór inaczej, ukryte znaczenia słów mogą każdemu zbudować w głowie inną wizję. Nie mam zamiaru zastanawiać się nad każdym wersem, bo inaczej musiałbym zmienić się w jakiegoś cholernego krytyka literackiego doszukującego się kolejnego banalnego patosu w ładnej i inteligenckiej oprawce.

Moje wakacje są pod znakiem Bukowskiego i powiem ci, że twój utwór nasunął mi kawałek jego słów. W książce "Kobiety", którą aktualnie czytam jego znajomy wypowiada się, że nie wszyscy zrozumieli już, że poezja to nie tylko opiewanie zachodów słońca i śpiewanie o niebieskich migdałach. Wiesz co mam na myśli.
W moich oczach stworzyłeś świetny, karykaturalny obraz sztuki nowoczesnej, która potrafi swoim przerysowaniem zniszczyć takie sztandary jak nadmienione "Romeo i Julia".

Strofa numer jeden jest zwrotem w stronę "kogoś" - zakładam, że czytelnika. Podmiot liryczny traktuje go przedmiotowo, z lekką szyderą, sarkazmem. Widzę nowoczesność w osobie podmiotu lirycznego, która ma racje i - jej zdaniem - musi ją mieć i basta. Co będę dużo gadał - doskonale przemyślany utwór, każdy wers mówi za siebie, bawi się z czytelnikiem i powiem więcej - gra mu na nosie stojąc na rękach. Uwielbiam utwory z pazurem, dowcipem i brakiem zainteresowanie co pomyślą sobie inni. Sam wiesz co chcesz pisać, o czym chcesz opowiadać i z czego chcesz drwić danym utworem. Świetna satyra sztuki nowoczesnej, czego przykładem...

...jest strofa numer dwa.
Obraz XXI-wiecznego Szekspira w sosie własnym. Mózgi na ścianie, ścianie, nie...
Nawiązanie do zachowania widowni, zaczepianie słowem i zabawa nim tworzą prześmieszny i bardzo ciekawy w odbiorze wiersz. Przy Julii spadającej z balkonu śmiałem się jak głupi.

Odniosłem wrażenie, że końcówka wiersza ma na celu bardzo ciekawą rzecz. Mianowicie dzisiejsza "sztuka" przez duże "Sz" potrafi tak niesamowicie znudzić, dobić i do skraju desperacji ("Strzelił sobie w łeb") doprowadzić, że jest skrajną pokutą. Podmiot liryczny zwraca się do samego Boga o odpuszczenie grzechów ludziom z widowni.
Końcowe wersy dotyczące muzyki rap? Tak się ją odmienia, nie znam się...
Lęk zawarty w bitach (być może i techno) odzwierciedla - dla mnie, jako muzycznego świra - łatwość dzisiejszej sztuki. Lęk przed odbiorem tekstu, czy przesłania przez słuchacza "tfórcy" wolą przemienić w bezsensowne dudnienie. Czyt. bity.

Post bez awatara - cóż, szlagier dzisiejszej techniki filmowej mi się przed oczętami wyobraził. Autor przeprasza, że w utworze nie nadmienił tytułu, który chyba każdy zna.

CytujÄ…c Kazika: "Taka jest moja koncepcja, tak ja to widzÄ™."

Czy tę część, jak i cały utwór odebrałem poprawnie - pojęcia nie mam, ale to nieważne.
Wiersz w moich oczach wybijający się intelektem i indywidualnością, może być odbierany na tysiąc możliwych sposobów i każdy będzie dobry. To jest poezja XXI-ego wieku, proszę państwa,
bez patosu, bez zbędnych wyjaśnień, z własnym zdaniem.

"KÅ‚aniam siÄ™.
Dobranoc pa."

Tysiąc razy pojawiło się słowo "utwór", ale jakoś nie byłam w stanie szukać synonimów.

Obserwuję poczekalnię od dłuższego czasu i chyba Twój wiersz stanowi jakiś problem lub wyzwanie, bo z każdej strony ktoś próbuje go ominąć. Nie będę rozwiązła w słowach. Słucham Wish you were here i pewnie powinnam zmienić piosenkę. To nie będzie też długi komentarz i rzeczowy na miarę Zoso i pewnie Ci szkoda, ale przecież tutaj tekst może zostać formalnością. I tym wstępem udowodniłam rozwlekłość.

Do rzeczy. Podmiot liryczny wyraża swój otwarty krytycyzm wobec postmodernizmowi. Niepotrzebnie to słowo padło w tekście, czytelnik powinien próbować sam rozwikłać poetycką zagadkę. Nie zmienia to faktu, że jest to utwór dobry i z właściwej strony pokazywane są zarzuty. Tak, ten utwór to jedna wielka kpina. Być może, jak czytam ten utwór już kolejny raz, to wydaje mi się, że pierwsza strofoida jest przeładowana. Męczy(?) Przygniata(?) Ma być nieco żartobliwie-lekko-sarkastyczna. Ok, niech będzie. Od ukazania historii Romea i Julii wszystko nabiera tempa i świeżości. Jest z werwą, jakąś wewnętrzną siłą. I to jest to. Poinstruowałeś mnie jak powstał ten wiersz i jestem bogatsza o prolog. Oj, nie wiem, czy słusznym jest, abym pisała cokolwiek o poezji, gdy jestem w nastroju nieprzysiadalnym, ale wybaczysz mi. Czuję, że to kolejny utwór, który potwierdza nie tyle Twój talent, co świadomość, erudycję i inteligencję. A ja lubię takie mieszanki.