Porzuceni

Użytkownik ocenił pracę na 4
Na cholerę angielska nazwa w ostatnim wersie, spokojnie można napisać po polsku, zmieniam.
Utwór przyjemny, jednak pozostawiający delikatny niedosyt. Moim zdaniem to praca z tych, które to powinno się trochę dalej pociągnąć i spuentować w ciekawy, jednak niezbyt zaskakujący sposób.
No jednak postanowiłaś napisać to tak - nie neguję w żaden sposób. Widzę, że starasz się szukać coraz ciekawszych i oryginalnych środków stylistycznych - to dobrze, nie przesadź jednak aby za bardzo. W pewnym momencie jest granica, gdy przestajesz pisać z serca i duszy, a piszesz z umysłu i zastanawiasz się dosłownie nad każdym wyrazem - to już jest patos i przesada - wiem coś o tym, chyba każdy poeta tak zaczyna. Słowa mają się same z ciebie wylewać, potem tylko pielęgnacja...
Pierwsza strofa o zabijaniu romantyzmu. Fajna metafora człowieka, który nie pasuje do społeczeństwa danych czasów. Temat oklepany, jednak obrany w świeże słowa, betonowe róże bez zarzutu - ładna imaginacja.
Druga strofa równie fajnie skorelowana z pierwszą. Zaczesane palce, odłamki skradzionych serc. Obraz zabójstwa umyślnie i sprytnie przepleciony z metaforyzmem nieszczęśliwej miłości i niezłymi środkami stylistycznymi.
Za to już trzecia strofa była w moich oczach trochę na siłę. Ten płacz krzyczący z okna i nudny Szekspir...aj, dlaczego nudny? Ja osobiście bardzo lubię.
Jakoś tak ni z gruchy ni z marchewki urwałaś ten utwór kiepską puentą, a serio - mógł być faktycznie ciekawy obraz o tytułowych "porzuconych", cóż...twój wybór :)
Za tę pracę ode mnie czwórka...

peace,
Zoso