Port przeznaczenia

powiew wiatru zawinÄ…Å‚ do portu
lecz życie na głębokim morzu
dryfuje niczym łódź unoszona przez fale

sztorm raz po raz psuje żagle wytrwałości
i przebija pokład niezachwianej ideologii

nie poddaję się niszczącej sile zła
wciąż łatam dziury niepowodzeń
cienką nicią marzeń

czasami zza ciemnej chmury
wychodzi słońce przyjaźni
i zatapia smutki w odmętach

ręka przyjaciela ocala przed utonięciem
ona wie kiedy jej najbardziej potrzebujÄ™

gdy nawet wiatr zakończył swą podróż
ja wciąż płynę i płynę

mój port zniknął za falą przeciwności
ale kiedyÅ› go odnajdÄ™
i dotrę do brzegów spełnienia

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 17.05.2010r.

jazzu 20 05 2010 (01:29:58)

Użytkownik ocenił pracę na 4
To ostatni wiersz na tą noc, a że jest 1:25 postaram się jakoś zwięźle go opisać. Otóż nawiązujesz do motywu statku i portu, lecz nie odkrywasz w nim nic nowego. Przyjaciel jako koło ratunkowe, pozrywane żagle, to nie raz się pojawiało. Też tytuł nie zaskakuje, zwykle tak się oznacza cel do jakiego dąży człowiek. Cóż wiersz jest płynny, jest osobisty, powiedzmy, że środki są prawidłowo zastosowane, aczkolwiek nie zachwycają, to tej wszelakiej poprawności jestem za 4 z małym minusem za wtórność i pospolitość tematu.