Ponad szariat

Myślałam dzisiaj o tym tekście... i postanowiłam go poszukać. Czytasz go w mojej głowie.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Aż musiałem podzielić się tym wierszem na FB - Tomku, nie zliczę tych wszystkich razy, kiedy chyliłem czoło przed Twoim talentem, ale dziś robię to ponownie. Wspaniały wiersz - okrutnie wymowny, piękny.

"... wybaczcie ludziom tych dzikich praw..." - nikt nigdy nie powinien pozwolić na taką śmierć... Nikt, nigdy... nigdy.

Tomku, nawet nie wiesz, jak wiele razy Twoje wiersze stawały się dla mnie inspiracją. Tym razem jest ponownie, przez "Ponad szariatem", czuję, że warto walczyć o lepsze jutro. Bez wojny, konfliktów, głodu i niepotrzebnej śmierci...

Użytkownik ocenił pracę na 6
Interpretacja to jak wędrówka przez puszczę za pozostawionymi śladami. Czasem myślę, że najtrudniej wyłapać te największe, pozornie najbardziej oczywiste wskazówki.
Na bank nie przechwyciłam wszystkich. Nie szkodzi.

Mamy tu szariat (musiałam zapytać wujka Google), żyzny półksiężyc (lekcje historii!). Judaszowa śmierć - widzę: Judasz, myślę: zbrodnia, kara.

Wielki plus za grę słowem ('Iran'), wielki plus za bawienie się wyobraźnią czytelnika, wielki plus za to, że umiejętnie prowadziłeś mnie za rączkę przez całą długość trzech strof.

Ofiarowałeś mi jakąś część 'gorzkich przemyśleń' i emocje zbite w supeł, który należy rozplątywać wolno i umiejętnie.
Popłynęłam w dal, którą stworzyłeś i wróciłam - sama nie wiem, kiedy - by wydać swą opinię.

Dlaczego smutek zwykle jest tak piękny? Tak łatwo mi przychodzi wychwalanie smutnych słów, nierzadko trudniej zachwycić się szczęściem, światłem.

Sześć, bo 'zrobiłeś to' po mistrzowsku.