Pomiędzy myślą a pocztą

"serce wypalonego feniksa" - podoba mi siÄ™.

Po raz pierwszy chyba zatrzymałem się na dłużej przy jakimś wierszu, żeby przeczytać go kilka, lub kilkanaście razy, żeby zrozumieć dokładnie o co chodzi. I choć (niestety) nie wszystko zrozumiałem, to mimo wszystko to, co udało mi się zrozumieć (tak 3. raz używam tego samego słowa...) wystarczyło, żebym mógł napisać komentarz.
Według mnie - bardzo dobra praca. Osobiście zazdroszczę ci talentu do operowania językiem w taki sposób. Ja jakoś nigdy nie miałem głowy do przenośni i innych środków poetyckich, pisałem wprost. A tutaj, żeby zrozumieć wiersz kilka razy musiałem sprawdzić znaczenie niektórych słów - to dobrze, świadczy o twoim języku. I choć zżera mnie zazdrość, że nie potrafię pisać podobnie, muszę przyznać, że wiersz bardzo mi się spodobał. Szczególnie fragment o sercu feniksa, akurat odłożyłem na bok Harry'ego Pottera ;)
Masz rację - nic nie jest wieczne. Chociaż myślę, że kilka rzeczy mogłoby się ubiegać o statuetkę ,,wieczności" :)
Pozostawię bez oceny, jakoś nie lubię przekładać wartości i przesłania wiersza na ocenę. Nie wiem czemu...

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podmiot liryczny ubolewa nad tym, że nie może cofnąć czasu, jest skruszony, dopuścił się czynu, który zarzutował na jego przyszłości tak, że nie może sobie poradzić w życiu. Wszystko się poplątało, ktoś go oszukał, kogoś utracił, on sam zbłądził. Wydaje mi się jednak, że jakąś dostał szansę na lepszy byt i przestał się nad sobą użalać. Nie wie, ile jeszcze pożyje, co ma zrobić, nie widzi w ogóle sensu życia.
Brat, jak dla mnie to jeden z Twoich lepszych utworów. Nie potrafię tego dokładnie opisać, bo jestem kompletnie zaskoczona.. najbardziej podoba mi się ta dwuznaczność: "rozdarty – nieposkładany", jako człowiek, ale także jako list. Określenia, jakimi operujesz powalają mnie na kolana. Oklaski dla poety na koniec. Dałeś radę! :D