Pomiędzy

Witaj JustyÅ›.

Marznę dziś, dotkliwie i właśnie w tym chłodzie przyszło mi czytać Twój wiersz. Po nim zrobiło mi się jeszcze bardziej zimno. Dobrze, że chociaż kubek xxl z gorącą herbatą mnie wspiera. Jednak do wiersza wróć.
Dziś stwierdziłam, że ja chyba nie potrafię takich wierszy komentować czysto profesjonalnie, z dozą chłodnego obiektywizmu. Przy takich wierszach otwiera się wrażliwość człowieka i wylewa cały ten smutek, żal. Takie wiersze – Twoje – mają indywidualny tok oceniania. Szczególnie, gdy zabiera się do nich taka wrażliwa osóbka jak ja.

Bardzo prosty wiersz, prawdziwy. Przytykany słowami, które sfruwają z warg. Jak dla mnie druga i trzecia strofa są... najlepsze. Trudno w sumie mówić tu o najlepszych i tych nie. Najchętniej bym powiedziała, że są kochane, ale chyba nie wypada;p

"pożegnajmy się
na każdy kolejny dzień"

- ten fragment szczególnie do mnie przylgnął. Właśnie tak jak pisałam na początku – sfrunął z mych warg.

Genialne jest także budowanie pewnego klimatu w trzeciej strofie i przy końcu za pomocą myślników. Czytam, dochodzę do nich, następuje pauza, a potem przerzutnia sprawia, że zacinam się, niejako przełykam ślinę, jakby to co mam powiedzieć potem, trudno przechodzi przez gardło. Czuć emocje podmiotu, jego smutek, bezsilność.
Podoba mi się również to, że mogę odbierać utwór, jako pisany o miłości, ale też o przyjaźni po części (nie biorąc pod uwagę nawet dedykacji)

Przypominam sobie teraz Twoje ostatnie słowa o pisaniu wierszy i... Twoja poezja działa na mnie jak rzadko która. Wnika, zostaje, oddycha. Żyje we mnie. A to uwielbiam. I za to zostaje mi jedynie dziękować.