Półwysep Dusz

PatrzÄ™ - RozglÄ…dam siÄ™. Nadchodzi cisza.
Widzę szarą otaczającą mnie przestrzeń.
Tyle smutku ma ile martwa dusza,
Lecz barw tyle ile przynosi jesień.

Nad czarnÄ… ziemiÄ…, sypkÄ… jak goracy piach,
Schylam siÄ™ i dotykam pola duszy.
Słyszę jak gołębie przelatuja nad mój dach,
A nad wioską wciąż doskwiera moc suszy.

Krótka, szara droga z zakrętami prowadzi
Nad małą wysepkę, która codzień jest inna,
A tam pod drzewem człowiek stracony siedzi
I życie jego zgubne jak śmierć moja pewna.

SÅ‚yszÄ™ - piszÄ™. Koniki szeleszczÄ… w trawie,
A za mnÄ… pajÄ…ki pracujÄ… nad sieciami.
Bociany spoglÄ…dajÄ… okiem pogardliwie,
A ja wymiatam bolesnymi dla mnie mieczami.

Cóż to za wioska, minusy ma jak i plusy.
Nie widzę nic ciekawego, lecz ona mnie kręci.
A z mych oczu płynął łzy, kolorowe krokusy,
W mej pamięci pozostanie, w tej duszy zamęci.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 0    
Data dodania: 06.12.2008r.