Półnuty tchnienia

Użytkownik ocenił pracę na 6
Po Tonąc schemacie to jedna z nielicznych prac, która pozwala mi wierzyć, że wpmt ma jakiś sens. Dla mnie to genialna praca. Nie czuję w tym przesytu i to właśnie dzięki wymieszaniu utartych wyrażeń z tymi całkiem Twoimi. Daje to rewelacyjną mieszankę. Absolutne dzieło. O to właśnie chodzi, o filozofię, ale też o słowo, które zachwyci doborem. Brawo. To prawdziwa przyjemność czytać taką dojrzałość i taką wnikliwą analizę. Obraz istnienia stworzyłaś z tym wszystkim co napisałaś i z tym czego nie dodałaś. To chyba najlepsza Twoja praca.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Każdy Twój następny wiersz wydaje się być coraz to lepszą pracą. Czuć w nich ile serca wlewasz na kartkę papieru i jak potrafisz pięknie operowanym słownictwem ozdobić ową kartkę tak, aby z nic nieznaczącej stała się magicznym płótnem. Praca jest niezwykle głęboka, posiada niezliczoną ilość znaczeń, co dodaje jej dodatkowego uroku. Szczerze mówiąc spodziewałem się takiej pracy, gdyż Twoja poezja w ostatnim czasie ewoluując przeszła na wysoki poziom percepcji. Czytanie kolejnych jest czystą przyjemnością i napawa głodem przed kolejną dawką jego zaspokojenia w postaci kolejnego wiersza. W tej pracy przedstawiasz głęboką filozofię, która jest swego rodzaju przejściem ze sfery życiu do sfery śmierci. Jedyne jakie mam zastrzeżenia to miejscami czuć przeładowanie środkami, bądź przynajmniej bazowanie na granicy dobrego smaku oraz używanie utartych schematów, jak porównywanie życia do wytrawnego wina. Mimo wszystko nie zmienia to faktu, że jest to jedne z lepszych wierszy w ostatnim czasie. Z plusem…