Polifonia

Użytkownik ocenił pracę na 5
I tak sobie siedzę i czytam raz po raz ten wiersz. I marszczę czoło i zagryzam wargę i znów i znów. Łańcuszek ociera się o skórę łaskocząc, a ja nadal nie jestem pewna co Ci napisać. Mącisz w mym umyśle. Najchętniej już bym do Ciebie pisała pytając o wyjaśnienie, ale jesteś albo jeszcze w pracy, albo już z Dawidem... Wiesz co, spróbuję zadzwonić! I masz Ci. Teraz układa się wszystko składnie, po Twoim wyjaśnieniu. Sensu nie widzę, by je tu przytaczać:) najważniejsze, że mogłam jaśniej spojrzeć na tekst i jeszcze bardziej go docenić. Twój i tylko Twój, charakterystyczny dla Ciebie styl, świetnie się odcina od innych prac i cieszę się, że mogłam się w końcu odprężyć, zanurzyć w poezji, nie myśleć o potyczkach, błędach, irytującej już banalności, skoro tyle słów różnych wokół, tyle barw. Ty mi to dałaś, a do tego ten smutek. O tak. Klimat wyrysowałaś znakomicie, z wersu na wers, z czytania na czytanie pogłębiał się, a po telefonie do Ciebie to już szczególnie. Bardzo dobrze oddany zamysł. Kurcze, naprawdę mi się spodobał ten wiersz. Zaintrygował mnie od początku i musiałam sięgnąć głębiej, a to jest cenne w poezji. Nie jestem pewna oceny, ale cóż ona... z plusem.