Pogranicznik

Użytkownik ocenił pracę na 6
Drogi jazzu,

zaczęłam od dedykacji - która to z miejsca uruchomiła we mnie szereg skojarzeń, wspomnień... I postanowiłam na czas czytania powrócić do Stinga, ale zaraz wyłączyłam, bo to, co zachodzi w Twoim wierszu nie potrzebuje muzyki, by się obronić.
To najczystsza poezja, którą z przyjemnością rozkoszuję się w ciszy:

"Melodia jego szeleściła opadłymi włosami drzew,
zatrzymywała się w pustych kielichach kwiatów
i nikła, nawarstwiana szumem wody." (cudny fragment).

Czytając z kolei słowa zamykające Twój wiersz, upewniłam się, że wyłączając Fields of gold postąpiłam słusznie: mogłam kończyć czytać z roztęsknieniem za dźwiękami tego utworu, za Stingiem, za magicznym światem natury, którego nie ujrzę za oknem nawet, gdy już obudzi się słońce: bo zima.

Moja tęsknota utwierdza mnie w przekonaniu, że wiersz jest dobry. Czaruje. Porusza. Pozostawia czytelnika i jego poruszoną wyobraźnię w takim stanie, że ma się ochotę czytać "Pogranicznik" raz jeszcze i jeszcze... Zupełnie jak gdyby zasłuchiwało się w piosenkę, która przywołuje wspomnienia najmocniej dotykające serca.

Podoba mi się szalenie jak zza kolejnych wersów, które piszesz, wyłaniają się obrazy. Właściwie: trudno od tych obrazów uciec, tak mocno układają się w nie Twoje słowa... .


Pozdrawiam CiÄ™ serdecznie,
Astralka